— Айт-чи, нега ёш ва чиройли қизлар менга турмушга чиқишга бунчалик шошилмаса?!
Хизматкори:
— Эҳ... Улар аслида тезроқ бева қолишга шошилишмоқда!
— Яхши қиз кимсиз, қаерликсиз?
— Гўзал париман! Ойдан тушдим…
— Унда юзингиз билан тушибсиз-а!?
— Сакра!
Бурга сакрабди. Талаба уни тағин тутиб, бир оёғини узиб олибди. Сўнг столда қўйди-да, буюрибди:
— Сакра!
Бурга бу сафар ҳам сакрабди. Талаба уни яна тутдида, қолган оёғини ҳам узиб олибди.
— Сакра!
Бурга қимирламай тураверибди. Шунда талаба дафтарига ёза бошлабди: “Тажрибалар шуни кўрсатдики, бурганинг эшитиш органлари панжасида бўлар экан. Агар оёқларидан жудо этсангиз, у қип қизил карга айланади-қолади.
— Борман! Бир йил, уч ой, икки ҳафта бўлди мендан қочиб юрганингга... Олган қарзингни қачон қайтарасан, номард?!
— Йигитим менга тилла узук совға қилди.
— Ажойиб-ку. Табриклайман!
— У менга яна машина ҳам совға қилди.
— Ажойиб-ку. Табриклайман!
— Ўзингда нима янгиликлар?
— Этика курсларига қатнашяпман. "Алдама, тентак" сўзини ўрнига "Ажойиб-ку. Табриклайман!" дейишни ўрганиб олдим.
— Эй, аҳмоқ! Пайпоғингни ечиб ташла. Қаерда кўргансан пайпоқ кийган ҳайкални?, - дебди.
— Жоним, хоҳлайсанми сенга ёшлигимда кесиб ташлашган жойни кўрсатаман?
Қиз қизариб ерга қараб:
— Қўйинг уяламан, тўйдан кейин кўрсатарсиз.
— Бунга тўйни нима алоқаси бор, ҳозир кўравер. Кўряпсанми хўв, анави дарахтлар орасида кўринаётган бинони, ўша бино клиника. Ёшлигимда ўша жойда кўричагимни кесиб ташлашган...
Ҳозир ҳамма ёққа камера қўйиб ташлашибди...
Талаба йигит ёзги сессиялардан сўнг отасига телефон қилиб:
— Дада, "Бешикдан қабргача илм изла" деб айтар эдингиз...
Отаси:
— Ҳа, ўғлим шундай. Нимага сўраяпсан?
Ўғли:
— Мен яна имтиҳонлардан ўта олмай, кейинги йилга қолдирилдим.
Илтимос аниқ айтинглар, мактабларда ўқиш бошланадими йўқми!? Болаларим подъездда турибди. Мактабга боришсинми ёки уйга киришсинми, билмай қолдик!





