— Нега унақа деяпсан?
— Эрингни айтаман-да... Сени ҳечам уришмайди, жаҳл қилмайди,...
— Ахир у тўртинчи мартта уйланиши...
— Нима бўпти?
— Аввалги хотинлари билан урушиб, жанжаллашиб бўлган...
— Азизим, агар мен мабодо сизни ташлаб кетсам, кўз-ёш тўкмайсизми?
Эри ўйлани-и-и-иб туриб:
— Кўз-ёш дейсанми? Ҳар-ҳар замонда йиғлаб турсам керак...
Хотини аразлаб:
— Нега энди ҳар-ҳар замонда? Ҳар доим эмас?
Эри:
— Овқатга пиёзни ҳар доим ҳам тўғрайвермасам керак...!?
— Ҳа! Фақат жиннихонага!
— Сиз соатига 120 км тезликда келяпсиз. Аслида 60 км/с да юриш керак.
Ҳайдовчи:
— Ахир биз икки кишимиз-ку, - деган экан.
— Дўстим энди нима қиламиз? Қўл қовуштириб ўтириш жонга тегди!
— Ундай бўлса оёқни узатиб ётамиз!
— Ҳозирги замонда ҳалол бўлиб яшаш қийин...!
— Сенга бу гапни нима алоқаси бор?!
— Адаси, мен ҳомиладорга ўхшайман. Энди нима бўлади?
Эри:
— Нима бўларди!? Ўғил ёки қизимиз бўлади...
— Бу нимани ини, - дебди биринчиси.
— Бу қуённи ини, - дебди шериги.
Кавакни рўпарасида ётиб олиб кутишибди. Қуён чиқиши билан отишибди.
Яна кетаверишибди. Йўлда катта кавак чиқибди. Бу сафар жуда-ям катта эмиш.
— Бу қайси ҳайвоннинг ини, - сўрабди бири.
— Билмадим. Аммо рўпарасида ётиб олиб, кутамиз. Чиқиши билан отамиз, - дейишибди.
Эртасига газетада хабар чиқибди: "Уч ҳаваскор овчини поезд босиб кетди".
— Вокзалга ташлаб қўясизми?
— Ўтиринглар!
Ҳайдовчи:
— Росса ичганмисизлар дейман-а, йигитлар?!
— Йўғ-е, нималар деяпсиз?!
Ҳайдовчи:
— Автомобилни олди ўриндиғига тўртталангиз ҳам ўтириб олганингизни кўриб сўраяпман-да!!!
— Ғазални подшо саройининг дарвозасига осиб қўймоқчиман, зеро эл аро шуҳрат топса.
— Унда ғазални сеникилигини қаердан билишади? Эл аро машҳур бўламан десанг, ғазалингни ёнига ўзингни ҳам осиб қўй, - деди мавлоно Жомий.





