Хотин:
— Жаноб судья, эрим ошхонадаги барча идиш-товоқларни сотиб, пулини “ичиб” юборибди. Бу эр билан ортиқ яшай олмайман!
Эр:
— Мен ҳам бунақа хотин билан яшай олмайман! Ошхонадаги идишлар йўқлигини уч ҳафтадан кейин билди-я!?
Жиннилардан бири:
— Агар шу сафар ҳам чиқа олмасам, уйимга кетаман, - дебди.
Отаси қизидан сўрабди:
— Бошимизни танамиздан нима ажратади?
Қизи иккиланмасдан:
— Болта, ада! – деб жавоб берибди.
Муаллима:
— Хўш, Эшматов, агар уч яшар уканг уй калитини ютиб юборган бўлса, қандай йўл тутардинг?
— Уйга деразадан ошиб кирардим.
— Мени бошимда нима қиласан? Сочи борларни бошига кирсанг бўлмайдими?! – дебди кал.
Бурга унга қараб:
— Мен коньки учаётгандим-да, - дермиш.
— Ким мусиқани ёқтиради?
Учта аскар “Мен” деб олдинга чиқибди.
Командир:
— Яхши, унақада сизлар мана бу фортопианони 4-қаватга олиб чиқиб берасизлар, - дебди.
Иккинчи куни каттароқ тешикка отибди. Айиқ отиб ўлдирибди.
Учинчи куни жуда катта тешикни пойлаб ётса, поезд босиб кетибди.
— Нима бўлди адаси? Нега бақиряпсиз? – деса, эри:
— Малоҳат чўкиб кетяпти!
— Қанақа Малоҳат??? – сўради хотинини жаҳли чиқиб.
— Э, сен уни танимайсан! У билан тушимда танишганман.
— Э дугонажон, анчадан бери тобим йўқ. Жуда мазам қочяпти. Ўтиб кетармикан-а?
— Ҳавотир олма, ўтиб кетади. Ўтган йили ён қўшним ҳудди шунақа бўлиб юрганди. Раҳматли, ўтиб кетди...
— Фараз қил, соҳилда ётибман. Океан тўлқинлари юзларимга илиқ сувларини сачратмоқда. Ёнимдаги столда бир уюм цитрус мевалар ва муздеккина шампан виноси...
Ён-атрофимда эса гўзал аёллар ...
— Вой адаси, мен ўша аёллар билан гаплашиб ўтирган бўлсам керак-а?
— Сен уйда қолгансан хотин!





