— Дарсга яна тайёрмасмиз денг!
— Ҳа, домлажон...
— Кечаси билан телевизор кўриб чиққанмиз демак...
— Шунақа...
— Институтга ҳам ҳурмат йўқ денг!
— ...
— Давлатни пулини еб ётибмиз денг!
— Узр домлажон. Сизни билмадим-у, мени ҳали ота-онам боқяпти...
— Зўр гап айтдинг! Шошмай тур, шуни статусимга қўйиб олай...
— Нега сенга кўп? Нима, сени шоҳинг борми?!
— Йўл ҳаққи бугундан 1400 сўм бўлган, - деса, йигит:
— Майли, менга кечаги чиптангиздан беринг, - дермиш.
— Отахон, биз ҳам сизга ўхшаб юрайлик, бир дуо қилинг, - дебди йигитлар.
Отахон:
— Омин, мени ёшимга киринглар, аммо мен қилган ишни қилманглар! – дебди.
Йигитлар:
— Нега унақа деяпсиз? – деса, отахон:
— Чунки ҳаётимда 25 йил қамоқ ҳам бор-да, - деган экан.
— Лаббай, эшитаман.
— Алло, ким бу?
— Ким керак сизга?
— Ўзи ким бу?
— Узр, кимни чақирай?
— Ким бу деб сўраяпман...
— Қўнғироқ қилган сиз-ку! Кимни чақирай?
— Эш-ш-ш-шак!
— Узр, бу ерда қариндошларингиз яшамайди. Адашиб тушдингиз, хайр!
— Пешонасига ёзилганмиди? Пешонасига сочи тушиб турган экан-да, кўрмай қолибман...
— Ким хотинидан қўрқса, ўрнидан турсин! Ҳамма ўрнидан турибди-ю, бир одам ўтирганмиш.
Шунда шериклари:
— Сен хотинингдан қўркмайсанми? – деса, у:
— Хотинимни эшитиб, оёғим ишламай қолди, - деган экан.
Агар улар касал бўлиб қолсалар, ишхоналарда фақат раҳбарлар ва текширувчилар қолишади.
Бир пайт қараса, ковролинни ўртаси дўмпайиб ишиб турганмиш.
“Оббо! Шу етмай турганди. Ковролинни тагида сигарет қутим қолиб кетибди” дебди жаҳли чиқиб. Қараса, ошхонадан хотини чиқиб эри томонга келаётганмиш. Эркак болғани олиб, ковролинни дўмпайиб турган жойини тез-тез уриб, пачоқ қилиб текислаб қўйибди. Хотини эрини тепасига келиб:
— Адаси, сигаретингизни қидирмадингизми? Мана, ошхонада қолдирибсиз. Кеча сиз менга совға қилган янги телефонни топа олмаяпман, кўрмадингизми қаерда қолди экан?! – дермиш.





