— Yoʻl haqqi bugundan 1400 soʻm boʻlgan, - desa, yigit:
— Mayli, menga kechagi chiptangizdan bering, - dermish.
— Otaxon, biz ham sizga o‘xshab yuraylik, bir duo qiling, - debdi yigitlar.
Otaxon:
— Omin, meni yoshimga kiringlar, ammo men qilgan ishni qilmanglar! – debdi.
Yigitlar:
— Nega unaqa deyapsiz? – desa, otaxon:
— Chunki hayotimda 25 yil qamoq ham bor-da, - degan ekan.
— Labbay, eshitaman.
— Allo, kim bu?
— Kim kerak sizga?
— O‘zi kim bu?
— Uzr, kimni chaqiray?
— Kim bu deb so‘rayapman...
— Qo‘ng‘iroq qilgan siz-ku! Kimni chaqiray?
— Esh-sh-sh-shak!
— Uzr, bu yerda qarindoshlaringiz yashamaydi. Adashib tushdingiz, xayr!
— Peshonasiga yozilganmidi? Peshonasiga sochi tushib turgan ekan-da, ko‘rmay qolibman...
— Kim xotinidan qo‘rqsa, o‘rnidan tursin! Hamma o‘rnidan turibdi-yu, bir odam o‘tirganmish.
Shunda sheriklari:
— Sen xotiningdan qo‘rkmaysanmi? – desa, u:
— Xotinimni eshitib, oyog‘im ishlamay qoldi, - degan ekan.
Agar ular kasal bo‘lib qolsalar, ishxonalarda faqat rahbarlar va tekshiruvchilar qolishadi.
Bir payt qarasa, kovrolinni o‘rtasi do‘mpayib ishib turganmish.
“Obbo! Shu yetmay turgandi. Kovrolinni tagida sigaret qutim qolib ketibdi” debdi jahli chiqib. Qarasa, oshxonadan xotini chiqib eri tomonga kelayotganmish. Erkak bolg‘ani olib, kovrolinni do‘mpayib turgan joyini tez-tez urib, pachoq qilib tekislab qo‘yibdi. Xotini erini tepasiga kelib:
— Adasi, sigaretingizni qidirmadingizmi? Mana, oshxonada qoldiribsiz. Kecha siz menga sovg‘a qilgan yangi telefonni topa olmayapman, ko‘rmadingizmi qayerda qoldi ekan?! – dermish.
“Kompyuter blokka tushib qolmasligi uchun sichqonchani har-har zamon joyidan sekin qimirlatib qo‘yish”.
— Bu yangi styuardessaning qomati qanaqa ekan?
— Unga qaraganda ming marta o‘zimning xotinimni qomati chiroyli, - debdi birinchi uchuvchi.
Shunda ikkinchi uchuvchi:
— To‘g‘ri aytasan! Unga qaraganda ming marta sening xotiningni qomati chiroyli, - dermish.
— Yaxshi o‘zingchi?
— Zo‘r! Sen Munisa Rizayevani taniysanmi?
— U meni taniydimi???





