— Siz o‘z vazifalaringizni juda yaxshi bajarayapsiz. Oshirishning vaqti keldi menimcha...
— Nimani? Maoshimnimi?
— Yo‘q, ish hajmini!
— Ishlarimni keyinga qoldirish.
— Masalan, qanaqa ishlarni?
— Keyinroq aytaman.
Vrach onaxondan:
— Nima dorilar ichyapsiz? – deb so‘rasa, onaxon adashib har kuni ko‘radigan seriallarini vaqtlari yozib qo‘ygan qog‘ozchani stol ustidan olib vrachga uzatibdi. Vrach o‘qiyotganmish:
— Zaharli tomchilar – soat 8.00 da, Parchalangan yuraklar – soat 9.00 da, ...
— Agar nechta qo‘yim borligini aytsang, ikkalasini ham senga beraman.
“Agar mening Matiz mashinamni YPH xodimlari jarima maydonchasiga olib ketishgan bo‘lsa, boquvchisini yo‘qotgan kishi sifatida nafaqa olishga haqqim bormi?”.
— Sizni qo‘li gul usta deb eshitdim. Hattoki, yo‘qdan bor qilar ekansiz. Meni bir sigirim bor. Unga boshpana qurib bersangiz. Faqat bitta shiferim bor. Nima qilamiz usta, iloji bormi?
— Bizning davrimizda qizlar tuzukroq er chiqganda erga tegishardi.
Qiz:
— Bizda qizlar tuzukroq er chiqguncha erga tegaverishadi...
— Azizim, men semizmanmi?
Er:
— Onasi, hamma narsani yaxshi tarafini ko‘rish kerak! Semiz bo‘lsang yaxshi-ku, ochiq qolgan kanalizatsiya quvurlariga tushib ketmaysan.
Birinchi qiz sotuvchiga:
— Menga uzun-uzun sabzingizdan bering.
Ikinchisi:
— Menga semiz-semiz sabzingizdan bering.
Sotuvchi uchinchi qizga qarab:
— Sizga qanaqasidan?
Uchinchi qiz:
— Menga farqi yo‘q! Qanaqasidan bo‘lsayam, men ovqatga ishlataman.
Sotuvchi:
— Bu qizlarchi?
— Ha, ... bu ikkalasi sabzidan niqob tayyorlab yuziga surtmoqchi.





