Bir g‘ilay odam okulist oldiga kirib:
— Assalomu alaykum. Sizlarning qaysi biringizga uchray? - desa , doktor:
— Hamshira, bemorlar bitta-bitta kirishsin dedim-ku!!! - dermish.
Afandi:
— Hoy yigit, nima qilyapsan? Qo‘yib yubor qizni qo‘lini! - desa, yigit:
— Mashq qilyapman. Uylansam, xotinimni ko‘nglini olish oson bo‘lsin deyapman.
Afandini xotini eriga qarab:
— Uylanmasdan avval qo‘lingiz singanmidi?! - dermush.
— Kim aksirdi? - so‘rabdi oqsoqol.
Hech kim javob bermabdi.
— Kim aksirdi deyapman?
Yana hamma jim...
— Oxirgi martta so‘rayapman, hozir kim aksirdi??? - qat’iy so‘radi oqsoqol.
— Men, rais, - deb bir kishi zo‘rg‘a ovoz chiqaribdi.
— Sog‘ bo‘ling!!! - debdi oqsoqol.
— Bir haftadan beri erimdan hojatxonani ta’mirlab berishini so‘rayman.
— Xo‘sh, nima bo‘ldi?
— Yakshanba kuni hojatxona eshigiga "Kirish man etiladi. Ta’mirlanmoqda" degan yozuvni ilib, o‘zi choyxonaga ketib qolibdi.
— Gaping bo‘lsa gapir! Boyadan beri nega oyog‘imga tepasan?! - dermish.
— Men bir narsaga hayronman. Shunday o‘tkir zehnli, baland ta’bli bo‘la turib, she’r yozish bilan shug‘ullanmaysiz.
— Mavlono xo‘b ayturlar. Afv maqomida uzr bayon qilamanki, endi she’r yozishga zo‘r ishtiyoq bilan kirishib ketdim. Hatto kechalari ham she’r yozish bilan mashg‘ul bo‘lyapman. Masalan, o‘tgan kecha ikki pulga olingan sham yonib bitguncha, ikki yuz juft bayt yozdim.
— Undoq bo‘lsa, har yuz juft bayting bir pul ekan-da...
— Yotinglar, qimirlamanglar, hech narsaga qo‘l tekkizmang!!! Bu bosqinchilik!
Shunda bank raisi boshini ko‘tarib mamnun ovozda:
— Xudoga shukur-yey, men soliq qo‘mitasidagilar deb o‘ylabman-a! – dermish.
— Iye, senmiding? Bilmagan ekanman!
— O‘tgan yili ta’tilga chiqib, sanatoriyga sen olaman degan yo‘llanmani men ilib ketdim.
— Iye, shunaqami, kim ilib ketdi degan edim-a!?
— Shunaqa ishlar...! Seni 3-4 marta dog‘da qoldirganman! Oxirgi olgan xayfsaningga ham men sababchi!
— Bo‘lmasam sen ham eshit! Esingdami 2 yil oldin o‘g‘illik bo‘lgan eding. Shuni sababchisi menman! Ko‘rdingmi, men ham qarab turganim yo‘q javobini qaytardim!
— Men safarga ketyapman. Uyni qulflab ketaman. Men kelguncha ko‘chaga chiqmagin.
Haligi odam uyni qulflab, kalitini eng yaqin, ishongan do‘stiga tashlab debdi:
— Senga hammadan ko‘proq ishonaman. Bu uyimni kaliti. Xotinimni rashk qilishimni bilasan. Kalitni hech kimga berma! Men kelguncha xotinim hech kim bilan ko‘rishmasin!
Haligi odam samolyotga chiqib, endi uchib ketayotsa, do‘sti qo‘ng‘iroq qilib qolibdi:
— O‘rtoq, senga ishonaman deganding. Uyni kaliti tushmayapti-ku, boshqa kalitni tashlab ketibsan...!
— Nega har kuni aroq ichasan?
— Unutish uchun, - debdi.
— Nimani unutish uchun?
— Aroqxo‘rligimni unutish uchun!





