— Iye, senmiding? Bilmagan ekanman!
— O‘tgan yili ta’tilga chiqib, sanatoriyga sen olaman degan yo‘llanmani men ilib ketdim.
— Iye, shunaqami, kim ilib ketdi degan edim-a!?
— Shunaqa ishlar...! Seni 3-4 marta dog‘da qoldirganman! Oxirgi olgan xayfsaningga ham men sababchi!
— Bo‘lmasam sen ham eshit! Esingdami 2 yil oldin o‘g‘illik bo‘lgan eding. Shuni sababchisi menman! Ko‘rdingmi, men ham qarab turganim yo‘q javobini qaytardim!
— Men safarga ketyapman. Uyni qulflab ketaman. Men kelguncha ko‘chaga chiqmagin.
Haligi odam uyni qulflab, kalitini eng yaqin, ishongan do‘stiga tashlab debdi:
— Senga hammadan ko‘proq ishonaman. Bu uyimni kaliti. Xotinimni rashk qilishimni bilasan. Kalitni hech kimga berma! Men kelguncha xotinim hech kim bilan ko‘rishmasin!
Haligi odam samolyotga chiqib, endi uchib ketayotsa, do‘sti qo‘ng‘iroq qilib qolibdi:
— O‘rtoq, senga ishonaman deganding. Uyni kaliti tushmayapti-ku, boshqa kalitni tashlab ketibsan...!
— Nega har kuni aroq ichasan?
— Unutish uchun, - debdi.
— Nimani unutish uchun?
— Aroqxo‘rligimni unutish uchun!
— Azizim, men homiladorman!
— Nima?! Bo‘lishi mumkinmas!
— 1 aprelingiz bilan...
— Gulmira, bu yoqqa kelgin.
— Qanaqa Gulmira? Kim u?
— O‘zingni ham bayraming bilan...!
— Bor-yo‘g‘i ellik million ekan..., - dedi g‘azabli ohangda.
Shu payt radiodan: "Shahrimizda joylashgan banklardan birida qo‘poruvchilik sodir etildi. Noma’lum shaxs tomonidan, bir milliard miqdordagi pul o‘g‘rilab ketildi" - degan xabar tarqaldi. O‘g‘rining battar jahli chiqib, o‘ziga-o‘zi ming‘irlab debdi:
— Hayotimni xavf ostiga qo‘yib, atiga ellik million o‘g‘irlay oldim xolos! Bank boshqaruvchisi esa, o‘tirgan joyida to‘qqiz yuz ellik million ishlab oldi-ya...!!!!
— Bilasanmi sen qanaqasan?!
— Qanaqaman? - dedi xotini xursand bo‘lib?
— Huddi meni jazolash uchun yaratilgandeksan!
— Dadasi nega uxlamadiz? - desa, eri:
— Instadaman, - debdi.
Shunda xotin:
— Unda meni yangi rasmimga layk bosib yuboring! - dermish.
— Dada,siz ham muallimani sevib qolganmisiz?
— Ha!
— Keyin-chi, keyin nima bo‘lgan?
— Keyinmi? Keyin oying seni boshqa maktabga o‘tkazib qo‘ygan!
— E, qoyil o‘g‘lim! Huddi o‘zimni chizibsan-ku! Faqat nega sochimni rangini jigarrangga bo‘yading? - so‘rabdi ota.
Shunda o‘g‘il qalamlariga qarab turib:
— Menda "kal" rang yo‘q-da, dada, - dermish.
— Vrachga nima deyish kerak o‘g‘lim? - desa, bolakay:
— Qonxo‘r ablah! - debdi.





