— Azizim, men homiladorman!
— Nima?! Bo‘lishi mumkinmas!
— 1 aprelingiz bilan...
— Gulmira, bu yoqqa kelgin.
— Qanaqa Gulmira? Kim u?
— O‘zingni ham bayraming bilan...!
— Bor-yo‘g‘i ellik million ekan..., - dedi g‘azabli ohangda.
Shu payt radiodan: "Shahrimizda joylashgan banklardan birida qo‘poruvchilik sodir etildi. Noma’lum shaxs tomonidan, bir milliard miqdordagi pul o‘g‘rilab ketildi" - degan xabar tarqaldi. O‘g‘rining battar jahli chiqib, o‘ziga-o‘zi ming‘irlab debdi:
— Hayotimni xavf ostiga qo‘yib, atiga ellik million o‘g‘irlay oldim xolos! Bank boshqaruvchisi esa, o‘tirgan joyida to‘qqiz yuz ellik million ishlab oldi-ya...!!!!
— Bilasanmi sen qanaqasan?!
— Qanaqaman? - dedi xotini xursand bo‘lib?
— Huddi meni jazolash uchun yaratilgandeksan!
— Dadasi nega uxlamadiz? - desa, eri:
— Instadaman, - debdi.
Shunda xotin:
— Unda meni yangi rasmimga layk bosib yuboring! - dermish.
— Dada,siz ham muallimani sevib qolganmisiz?
— Ha!
— Keyin-chi, keyin nima bo‘lgan?
— Keyinmi? Keyin oying seni boshqa maktabga o‘tkazib qo‘ygan!
— E, qoyil o‘g‘lim! Huddi o‘zimni chizibsan-ku! Faqat nega sochimni rangini jigarrangga bo‘yading? - so‘rabdi ota.
Shunda o‘g‘il qalamlariga qarab turib:
— Menda "kal" rang yo‘q-da, dada, - dermish.
— Vrachga nima deyish kerak o‘g‘lim? - desa, bolakay:
— Qonxo‘r ablah! - debdi.
— Tila tilagingni, - debdi baliq.
— Toshkentdan Chimyonga bir zumda olib chiqadigan yo‘l qurib ber, - debdi haligi odam.
Baliq:
— Boshqa osonroq narsa so‘ragin! - desa, boyagi kishi:
— Xotinimni hecham tushunmayman. Har kuni kayfiyati har xil. Shu xotinimni tushunadigan qilib qo‘ygin, - desa, baliq:
— Chimyonga boradigan yo‘lni qachonga bitkazib beray? - dermish.
O‘zbek Yaponiyaga borib qarasa, 103 yoshli qariya o‘tirgan ekan.
Keyin yapon O‘zbekistonga kelibdi. Bir payt qarasa, tog‘dan 102 yoshli qari o‘zbek otaxon yugurib tushib kelayotganmish.
— Nima bo‘ldi? - deb so‘rashsa: o‘zbek otaxon:
— Otamdan qochib kelyapman. Bobomni xassasini berkitib qo‘ygandim, - dermish.





