Нима учундир барча бошлиқлар ва назоратчилар заҳарланибдилар.
Муҳтожлардан бирортаси ҳам заҳарланмабди.
— Соат нечи бўлди?! Шу пайтгача қаерларда юрибсиз? - деб қўлига соатни оволиб жаврай кетибди.
Эри хотиржам овоз билан:
— Кўп валдирама! Акс ҳолда кейинги сафар кўлингга календарь олиб гапирасан! - дермиш.
— Ойи, нега бизни оёқларимиз катта ва хунук? Отни оёғини қаранг. Шунақа бўлса бўлмайдими?
— Эҳ болам, биз чўлда, қумни устида юрамиз. Шунинг учун оёқларимиз шунақа.
— Ойи, нега бизни белимизда ўркач бор. Текис, чиройли бўлса бўлмасмиди?!
— Ўғлим, биз чўл ҳайвонимиз. Ўркачимизни ичида сув ва ёғ сақлаймиз.
— Ойи, нега бизни лабларимиз бунақа катта ва қўпол?
— Чунки чўлдаги тиконларни ейишга мўлжалланган.
— Ойи, ахир биз туғилгандан бери зоопаркда яшаймиз-ку!
— Сени қаттиқ севаман.
— Бу гапни кўпчилик қизларга айтгансиз!
— Демак, сени навбатинг экан!
— Агар ароқ ичмасангиз, умрингизни анча узайтирасиз!
Бемор:
— Тўғри айтасиз доктор! 1 ҳафта ичмагандим, 1 йилдек туюлди.
— Мен азалдан бахтсизлик олиб келганман. Мендан ҳамма қўрқади, - дебди 13 рақами.
— Мен келган йилимда вабо тарқалган. Мен омадсиз йил бўлганман, - дебди 1872 рақами.
— Мен эса чечак касаллиги билан келиб, кўпчиликни ёстиғини қуритганман, - дебди 1901 рақами.
Бир пайт ўртага 2020 рақами чиқибди. Ҳамма жим бўлиб қолибди.
— Қайси бирини айтай?! - дебди у.
Жудаям уятчан қизлар уялганидан кўйлакларини этаги билан юзларини беркитмоқдалар.
— Ўғлим, холангни ўпиб қўй! - деса, болакай:
— Йўқ, урадилар! - дебди.
— Нега унақа деяпсан ўғлим? - дебди онаси.
— Адам ўпганларида бу хола урганлар, - дермиш.





