— Ов қалай бўляпти, илиняптими?, - деб сўрабди.
— Ҳа йўқ. Эрталабдан бери ўтирибман. Битта-ям ушлолмадим, омадим келмаяпти, - деб жавоб берибди.
Шунда тимсоҳ балиқчига қараб:
— Кун ҳам қизиб кетди. Балки чўмилиб оларсан-а, - дермиш.
Олисдан кўринсанг кўзларимда нам.
Бермайман биласан ҳеч кимга сени,
Менинг қадрдоним СТИПEНДИЯМ!!!
— Келинг мактаб-мактаб ўйнаймиз, - дебди.
Бувиси рози бўлибди.
Кейин ўйлаб қараса, бир йилдан бери набирасини уй вазифаларини бажариб берар экан.
— Кел бошинга мих қоқиб қўяй сартарошга борсанг машинкаси синиб қолади.
— Йўқ, қоқмайсан...
— Нега?
— Михни қоқишда болғанг тегиб кетсачи?
— Нега скат япалоқ?
Ўқувчи жавоб берди:
— Чунки скатни устига кит ўтирган.
Ўқитувчи:
— Унда нега денгиз отчасини кўзлари чақчайиб қолган, деса
Ўқувчи:
— Отча кит скатни устига ўтирганини кўриб қолганда, дермиш
— Дўстим, хотининг чиройли бўлмаса, нега энди уни "гўзалим”, "қуёшим" дейсан?
— Биласанми, қуёшга қараб бўлмагани каби бизнинг хотинга ҳам қараб бўлмайди-да!
— Чу минь сянь дуф, - дебди.
Қиз ўйлаб туриб:
— Ян фай ру тан, - дея жавоб берибди.
Йигитнинг жаҳли чиқиб кетиб:
— Дау шан Фан, дафан ню ру, ян ру го зай, - дея жеркиб берибди.
Шундан сўнг қиз йиғлаб юборибди.
Кейин:
— Куан гуа джи ру, шуян ю
...Ҳа, дўстим. Худди ўқиб бирон нарсани тушунаётгандек давомини кутаяпсиз.
— Тила тилагингни!
Чол дебди:
— Заводдан машинам тезроқ чиқақолса, навбатим келақолса дегандим...
Балиқ чолга қараб туриб:
— Отахон, бунчалик узоқ умр беролмиман сизга! - деган экан.





