Бир куни афанди ароқ дўконига кирса. Остонада бир маст ухлаб ётган экан. Шунда Афанди сотувчига қараб дебди:
— Бу мастни уйига олиб бориб қўймасизми?
Сотувчи жавоб берибди:
— Ахир бу бизнинг рекламамиз-ку!
— Ҳозирги кунда журналлар ярим ялонғоч аёллар расмига тўлиб кетди. Бизни давримизда бунақа эмас эди! – дебди кекса журналист.
— Сизни пайтингизда кийим-кечаклар арзон эди-да! – дебди унга муҳаррирлардан бири.
Кеча тунда бир нотаниш телефон қилди ва қабристонда учрашув белгилади. Ғалати одам экан. Келмади...
Чет эллик жиноятчи таржимон орқали сўроқ қилинмоқда:
— Ўғирланган олтинларни қаерга яширдинг?
Жиноятчи:
— Айтмайман.
Таржимон:
— Айтмас экан.
— Сўнгги мартта сўраяпмиз, олтинлар қаерда?
Жиноятчи:
— Қўлингиздан келганини қилинг! Айтмайман!
Таржимон:
— Айтмайман деяпти.
— Агар олтинларни жойини айтмасанг, сени отиб ташлаймиз.
Жиноятчи:
— Бўлди, айтаман! Олтинларни фалон жойга яширганман.
Таржимон:
— Отиб ташлайверинглар деяпти.
Кўп ичиб қотиб қолган одам эртасига учта нарсага қарашга қўрқади:
1. Ҳамёнига.
2. Кўзгуга.
3. Кирувчи ва чиқувчи қўнғироқларга.
Қари аёл Америкага борибди. Бир куни автобусга чиқса, ёш йигит жой берибди. Қари аёл ёшлигида немис тилини ўрганган экан. Thank you дейиш ўрнига, Danke деб юборибди.
Донкей немисчада раҳмат дегани. Инглизчада эса эшак дегани.
Чумоли ва фил чегарани ноқонуний кесиб ўтишмоқчи бўлиб, чегарага яқинлашишибди. Шунда чумоли бирданига ерга ётиб олибди. Фил ҳайрон бўлиб:
— Ие чумоли, нега ётиб олдинг? - деса, чумоли:
— Сен кетавер дўстим! Мени чегарачилар кўриб қолди, - дермиш
Конфуцийни олдига бир аёл келиб сўрабди:
— Айтингчи, қўшхотинлик билан қўшэрликни фарқи нимада?
Конфуций индамай, икки чойнак чой билан иккита пиёла опкелиб аёлга айтибди:
— Битта чойнакдан иккита пиёлага чой қуйчи.
Аёл уни айтганини қилибди.
— Қалай ёқяптими?
— Ҳа, - дебди аёл.
— Энди битта пиёлага иккита чойнакдан чой қуйчи.
Аёл яна у айтгандай қилибди.
— Хўш қалай ёқяптими?
— Жудаям, - деса,
— Тур йўқол-е ахмоқ, туппа-тузук ривоятни расво қилдинг, - деган экан.
— Доктор, тушимда мен одамхўр эмишман. Ўзимга ўхшаганлар билан бир қабила бўлиб яшармишман. Бир куни ҳудди хотинимга ўхшаган аёлни еб қўйибмиз.
— Э, ҳавотирга ўрин йўқ. Тушга нималар кирмайди дейсиз?!
— Тўғри-ку-я, лекин уч кундан бери хотинимни топа олмаяпман...
Эрталаб йўлда кетаётиб иккита кабутарга кўзим тушди. Бири тумшуғи билан иккинчи кабутарни бошини чўқиб турибди.
Униси эса индамасдан ерга қараб жим турибди. Миямга бир фикр келди. Шуниси эри бўлса керак...