— Мен бўлса ўғлимни каратега бердим!
— Мен эса ўғлимни ўзим ураман.
— Ичишни ташланг, - дебди.
Эри:
— Майли, ташлайман, - дебди.
— Сигаретни ҳам ташлайсизми? - дебди хотини.
Эри:
— Ташлайман, - дебди.
Хотини ўзида йўқ хурсанд бўлиб:
— Ман учун ҳаётингизни берармидингиз? - деса, эри:
— Бунақа ҳаётни нима кераги бор, бераман-да, - деган экан.
Олдин уларни ҳаммасини далага ҳайдаш керак. Кейин ҳозирги ҳаётини қадрига етиб, озгина тезроқ югурадиган бўлишади.
— Бизни учта фарзандимиз бўлади!
— Нега бунчалик аниқ гапиряпсиз? - сўрабди куёв.
— Аниқ биламан. Чунки улар ҳозир онамникида яшаб турибди. Тўйдан кейин олиб келаман.
— Қайси бири шу ердан кўриниб турибди?! Шуниси яқин бўлади-да!
— Биласанми, уч кундан бери хотинимни тушига туманимиз ҳокими кирармуш.
— Хўш? Сен нима қилдинг?
— Бирор нима қилмоқчи эдим, бугун мени тушимга маҳалламиз раиси кириб "Бу ишга аралашманг" деб айтиб кетди.
Яхши-ям мен ўша вақт ухламай, барабан чалаётган бўламан!
— Бу нима қилганинг?! Ёнимдан айланиб ўтсанг бўлмасмиди?! - бақирибди семиз киши. Мотоцикл ҳайдовчиси:
— Кечирасиз, сизни айланиб ўтиш учун бензиним етмай қолди, - дермиш.





