— Iltimos, shu baliqni peshtaxtaning narigi yog‘ida turib, menga otsangiz, men uni ilib olaman.
— Nega? – hayron bo‘lib so‘rabdi sotuvchi.
— Shunda men do‘stlarimga “Baliqni o‘zim tutdim!” deb bemalol maqtangan bo‘lardim-da, - dermish xaridor.
— Sizga qaysi kanal yoqadi?
— UZREPORT TV.
— Nimasi yoqadi?
— Yer sharini aylanib turishi.
— Mendan nariroq turing!
— Bu meni mashinam. Uni men haydayman!
— Yo‘q, meni mashinam. Men haydayman!
Tarbiyachi ularni tinchlantirib debdi:
— Bo‘ldi urishmanglar. Mana, Sardorni qaranglar, mashinani talashmayapti...
Sardor bo‘lsa:
— Kaliti menda-ku, o‘zim haydayman-da baribir... – dermish.
— Oling mana uzugingiz. Menga boshqa qo‘ng‘iroq qilmang, - deb o‘girilib ketayotgan qizning orqasidan yigit baqiribdi:
— Hoy!!!
Qiz yurib ketayotib, hozir kechirim so‘raydi, to‘xtatib yalinib-yolvoradi, deb o‘ylasa, bir payt yigitning tovushi eshitilibdi:
— Uzukni shkatulkada bergandim, qani???
— Yo‘q!
— Aytaqoling...
— Yosh bolamisiz!? Yo‘q dedim-ku!
— Men sizni bir ko‘rishda sevib qoldim. Siz bilan baxtli hayot qurmoqchiman!
— Mayli, ismim – Zarina.
— Yosh bolamisiz?! Aldasam ham ishonaverasiz...
— Tila tilagingni ey odamzod!
— Meni O‘zbekistonga qaytarib yubora olasanmi?
— Buni iloji yo‘q! Agar iloji bo‘lganida, o‘zim ham Sirdaryoga qaytgan bo‘lardim.
— Jonim, biz qachondir turmush quramiz-a?
Yigit:
— Nima, biz aqldan ozganmizmi?!
—O‘rtoq, oxirgi marta qachon cho‘milding?
Do‘sti javob beribdi:
— Ikki yilcha bo‘ldi shekilli.
— Ha yaxshi...
— O‘zing-chi, qachon cho‘milding?
— Men oxirgi marta olti oy oldin basseynga borgandim.
— Baliq bo‘lib ket-yey, o‘rtoq!
— Ada, siz ko‘zingizni yumib imzo qo‘ya olasizmi?
— Ha, nima edi? – debdi adasi.
— Unday bo‘lsa, kundaligimga qo‘zingizni yumib, qo‘l qo‘yib bering...! – dermish bolakay.





