Yigit:
“Kechqurun restoranga borsak,...”
Qiz:
“Rostanmi!? Qayerga boramiz?”
Yigit:
“Shoshmay tur! Oxirigacha yozib olay! Kechqurun restoranga borsak, hamma do‘stlarim yig‘ilib bo‘lishgan ekan. Faqat men bilan Azizni kutib turishgan ekan.”
— Angliyaliklarni mahsulotlarini o‘zlashtirib oldingiz. Amerikaliklarni qurilmalarini ham o‘rganib bo‘ldingiz. Hattoki, germaniyaliklarni ixtirolarini ham o‘zingizda ishlab chiqarib, butun dunyoga sotyapsizlar. Nega Rossiyada tayyorlanadigan aroqlarni haligacha o‘rganib ololmayapsizlar?
Xitoyliklar javob beribdi:
— Biz butun dunyoga josus yuborganmiz. Josuslarimiz zavod va fabrikalarda hamma axborotni to‘plab, bizga yetkazib turishadi. Lekin Rossiyadagi aroq zavodlariga yuborayotgan hamma josuslarimiz aroqxo‘r piyonista bo‘lib qolishyapti. Hech narsani bilib kelisholmayapti...
Vrach:
— Onaxon, biz sizni yaxshilab tekshiruvdan o‘tkazdik. Siz butunlay sog‘lomsiz. Yana bir martta shikoyatingizni menga eslatib yuboring.
Onaxon:
— Aytdimku bolam, avtobusni orqasidan yugurib, yetay-yetay deb qolganimda sal-pal hansirab qolyapman...
— Do‘stim, chin so‘zim, boshqa ichmayman, bo‘ldi!
— Nahotki. Nimadir bo‘ldimi?
— Juma kuni ishdan uyga qaytdim. Qarasam, rosa charchabman. Shkafda berkitib qo‘ygan bir shisha aroqni olib ichdim-da, uxlashga kirib ketdim.
Ertasi kuni ko‘chaga chiqsam, hamma gapiryapti. Nima emish?! Kecha kechasi bilan butun mahallani uxlatmay, ko‘chada baqir-chaqir qilganmishman. Bo‘lishi mumkinmas do‘stim. Uxlashga yotganim aniq esimda...
— Qazigan transheyangiz bir pulga qimmat! O‘pirilib tushganidan komandirning xabari bormi? – desa, askarlar:
— Hozircha yo‘q, o‘rtoq mayor. Avval uni qazib chiqaraylik, albatta aytamiz, - deyishibdi.
Javob: Hozir odat bo‘lgan biror gapga "Hmm" deb javob berish. Shu so‘zdagi “M” lar soniga qarab ensa qotish darajasini bilib olaverasiz..
Hmmmmm....
— Eng yaqin do‘stingga ozroq pul berib tura olarmiding?
— Albatta! Ammo meni umuman yaqin do‘stim yo‘q!
— Hozir, jim tur! Mana bo‘lay deb qoldim…
— E, bering bu yoqqa shlankani! Hamma yoq suv bo‘lib ketdi-ku!
— Sultonim, — dedi u hansirab, — Uch yuz ming kishilik dushman askari bizga yaqinlashib kelmoqda.
Sulton Alparslon hech dimog‘ini buzmay javob berdi:
— Biz esa ularga yaqinlashib bormoqdamiz.





