— Ustoz men bir qizni sevaman. U qiz meni sevadimi-yo‘qmi, buni bilmayman, - debdi.
Ustoz javob beribdi:
— Sen unga bir latifa ayt! Kulsa, u seni sevadi. Kulmasa sevmaydi, - debdi.
Qizga latifani aytib bersa, kulmabdi. Lekin yig‘lab yuboribdi...
— Adasi, menga-yam bering. Biroz o‘yin o‘ynay, - debdi.
Eri bo‘lsa asabiylashib:
— Ovqat qilayotganingda biror martta cho‘michni so‘raganmanmi sendan?! - dermish.
— Shakar quloqlar uchun foydali.
— Qanaqasiga... quloqlar uchun?
— Ukamni choyiga shakar solsam, yig‘lamaydi. Meni quloqlarim dam oladi.
— Kecha futbolni kutmay uxlab qolibman. Internetdan natijasini bilib olishim kerak, - desa, xotini:
— Biznikilar 2:1 ga yutqazishdi, - debdi.
Eri:
— Nima sen futbol ko‘rdingmi?
Xotini:
— Yo‘q. Qo‘shnimiz tunda bir martta "Gol" va ikki martta "Padaringga la’nat" deb baqirganini eshitdim.
— Uxlayapti.
— Agar uyg‘onsa, do‘sting qo‘ng‘iroq qildi deb qo‘ysangiz.
— “Agar uyg‘onsa” deganing nimasi???
— Og‘ayni shu kunlarda kechalari umuman uxlay olmayapman. Inqiroz qattiq ta’sir qildi menga. Sizchi, sizda qanday kechyapti?
— Men chaqaloqlardek uxlayapman.
— Yo‘g‘-ye?
— Ha, har 10 minutda uyg‘onib, yig‘lab-yig‘lab olyapman.
— Xo‘sh, yangi kotibangizni oyoqlari qanaqa ekan?
Eri:
— Bilmadim, - debdi.
Xotini yana so‘rabdi:
— Ko‘zlari qanaqa ekan?
— E’tibor bermadim.
— Loaqal qanaqa kiyinarkan?
— Ko‘rdim. Juda tez kiyinar ekan!
— Ov qalay bo‘lyapti, ilinyaptimi?, - deb so‘rabdi.
— Ha yo‘q. Ertalabdan beri o‘tiribman. Bitta-yam ushlolmadim, omadim kelmayapti, - deb javob beribdi.
Shunda timsoh baliqchiga qarab:
— Kun ham qizib ketdi. Balki cho‘milib olarsan-a, - dermish.
— Qo‘ysang-chi! Hech ham ishonmayman, seni barvaqt turib, yugurganingga!
Olisdan ko‘rinsang ko‘zlarimda nam.
Bermayman bilasan hech kimga seni,
Mening qadrdonim STIPENDIYaM!!!





