— Yoshingiz nechida?
— 17da.
— Oliy ma’lumotlimisiz?
— Ha. Mana diplom.
— Qanday qilib 17 yoshda oliy ma’lumotli bo‘ldingiz?
— Bu diplomni ko‘chadan topib oldim.
— Sizni ism, familiyangizga diplom yozilgan ekanmi?
— Yo‘q. Pasportimni diplomda yozilgan ism, familiyaga o‘zgartirib olganman.
— Bugun oqshom bir umr esingizda qolishini xohlayman!
Er:
— Nima, bugun oqshomda oyingni uyiga ketyapsanmi?
— O‘rtoq, bir minutga suvdan chiq, - debdi.
Fil:
— Nima bo‘ldi? - deb tashqariga chiqsa, chumoli:
— Bo‘ldi,bo‘ldi cho‘milaver! Men cho‘milish kiyimimni topolmayapman. Sen kiyib olmadingmi deb qaradim, - dermish.
— Mensiz nima qilgan bo‘lardingiz-a? - deb javrasa, eri kulib turganmish.
Xotini jig‘ibiyron bo‘lib:
— Nega doim shunaqa desam kulasiz? - desa, eri:
— Xotin shoshmay tur! Biroz shirin hayol surishga ham qo‘ygin-da axir! - debdi.
Lekin kravatimizning eni 1,75. Erim esa yerda uxlashni xohlamayapti.
— Oyijon, yaqinda uyimizda to‘y bo‘ladi.
Onasi bo‘lsa:
— Voy qizim, otang olamdan o‘tganidan keyin ancha yolg‘izlanib qoldim..., - degan ekan.
— Voy dugonajon, ering bilan nega ajrashding? Qaynonang yomonmi?
— Ha yo‘q... Endi, ichadigan, chekadigan, kechasi uyga kirib keladigan, odam kimga ham yoqardi?!
— Ering shunaqami? To‘yingda ko‘rganimda mo‘mingina bola edi-yu!
— Yo‘q! erimga shunaqa odamlar yoqmas ekan...
— Allo, dugonajon! Yaxshimisan? Kecha uyga borsam eshik oldida ayol kishini tuflisi turgan ekan. Ichkarida erim notanish ayol bilan kulishib o‘tiribdi. O‘g‘lim esa oshxonada. Sekin borib yotoqxonani eshigini ochib qarasam...
Uzr dugonajon! ... Keyinroq qo‘ng‘iroq qilaman, - deb avtobusdan tushib ketibdi.
Ertasi kuni yana o‘sha avtobusga, yana o‘sha ayol chiqibdi. Hamma yo‘lovchilar unga qarab turganmish.
— Nimaga qarab turibsizlar? - debdi ayol.
Yo‘lovchilar hammasi:
— Gapni ko‘paytirma! Dugonangga qo‘ng‘iroq qil, tez! - deyishibdi.
— Men pastga tushib gugurt olib chiqaman.
Oradan 3 kun, 5 kun, 1 hafta o‘tibdi. Ikkita toshbaqa bir-biriga qarab:
— Endi qachon keladi? Juda sekin yuradi-da! – deb turishsa, sal nariroqdan sherigining ovozi kelibdi:
— Agar meni yomonlayversanglar bormayman! O‘zlaring tushib gugurt olib kelaverasanlar!
Fil:
— Nega yig‘layapsan? – deb so‘rabdi.
Chumoli:
— Endi meni farzandlarim ham fil bo‘ladimi? – debdi.





