— Эрим совға қилган селфи таёқчасини кеча биринчи мартта ишлатиб кўрдим.
— Хўш қалай экан?
— Яхши. Кир машинасидаги кийимларни олиш жуда-ям қулай экан.
— Хўш қалай экан?
— Яхши. Кир машинасидаги кийимларни олиш жуда-ям қулай экан.
Она қизалоғини врач кўригига олиб келиб:
— Қизимнинг кўзлари нега кичкина? Ахир бизнинг корейс қариндошимиз йўқ-ку!
Врач:
— Кўзларини ён томонини қараб кўринг-чи, катталаштириш мосламаси йўқмикин?
— Қизимнинг кўзлари нега кичкина? Ахир бизнинг корейс қариндошимиз йўқ-ку!
Врач:
— Кўзларини ён томонини қараб кўринг-чи, катталаштириш мосламаси йўқмикин?
Бир одам бюрократ бошлиқнинг ҳузурига кириб:
— Эртага келинг дегандингиз, мана келдим, - дебди.
— Ҳмм... Шундай деганмидим?
— Ҳа, шундай дегансиз.
— Яхши! Ундай бўлса эртага келинг-да! Нега бугун келдингиз?
— Эртага келинг дегандингиз, мана келдим, - дебди.
— Ҳмм... Шундай деганмидим?
— Ҳа, шундай дегансиз.
— Яхши! Ундай бўлса эртага келинг-да! Нега бугун келдингиз?
Шаҳардан қишлоққа тушган келинга қайнонаси сигир соғишни буюрибди. Бир соат ўтибди, икки соат ўтибди. Келин оғилхонадан чиқмасмиш.
— Бор, хотинингдан хабар олчи, - дебди қайнона ўғлига.
Ўғли оғилхонадан қайтиб келиб, қотиб кулар эмиш. Онаси ўғлидан, - нима бўлди?, - деб сўраса, ўғли:
— Келинингиз сигирни соғиб, "унисини ҳам соғиб олай" деб буқанинг ортидан қувлаб юрибди, - дермиш.
— Бор, хотинингдан хабар олчи, - дебди қайнона ўғлига.
Ўғли оғилхонадан қайтиб келиб, қотиб кулар эмиш. Онаси ўғлидан, - нима бўлди?, - деб сўраса, ўғли:
— Келинингиз сигирни соғиб, "унисини ҳам соғиб олай" деб буқанинг ортидан қувлаб юрибди, - дермиш.
Бир ёш қиз дўконга кириб, ҳар хил буюмлар харид қилибди. Ҳамма нарсаларни бир донадан сотиб олаётса, шўх йигит гап "отибди":
— Яхши қиз, бир ўзингиз яшайсизми?
Қиз виқор билан:
— Ҳа, қаердан билдингиз?, - деса,
— Жуда-ям хунук экансиз-да..., - дермиш.
— Яхши қиз, бир ўзингиз яшайсизми?
Қиз виқор билан:
— Ҳа, қаердан билдингиз?, - деса,
— Жуда-ям хунук экансиз-да..., - дермиш.
— Салом Алишер! Ишлар қалай?
— Қанақа Алишер?! Мени исмим...
— Анчадан бери кўришмаймиз. Сендан пул олган эдим. Шуни қайтармоқчиман.
— Алишер бўлса, майли Алишер-да!
— Қанақа Алишер?! Мени исмим...
— Анчадан бери кўришмаймиз. Сендан пул олган эдим. Шуни қайтармоқчиман.
— Алишер бўлса, майли Алишер-да!
Бир йигит музейда тарихий кўзани синдириб қўйибди. Музей ходими:
— Биласизми, сиз XII аср топилмасини синдириб қўйдингиз!
— Хайрият эски экан, - дебди йигит.
— Биласизми, сиз XII аср топилмасини синдириб қўйдингиз!
— Хайрият эски экан, - дебди йигит.
Афанди бозордан ўн сўмга от олиб келаётган эди, йўлда одамлар «неча пулга олдингиз» деб сўрашди. У сўраганларга «ўзларингиз чамалаб кўринг, неча пулга олса бўлади» деди. Биров «ўн беш сўмга олдингизми?» деган эди, у «беш сўм фойда қилдим» деди, бошқа бир киши: «йигирма сўм бўлдими?» деган эди, «ўн сўм фойда қилдим» деб кета берди.
Афанди уйига келгач, қизи югуриб чиқиб сўради:
— Дада, отни неча пулга олдингиз?
— Қизим, ўзинг чамалачи, неча пулга олса бўлади.
— Беш сўмга олдингизми?
— Қоч, қизим! От тепиб қолади,— деди аччиғланиб Афанди.
Афанди уйига келгач, қизи югуриб чиқиб сўради:
— Дада, отни неча пулга олдингиз?
— Қизим, ўзинг чамалачи, неча пулга олса бўлади.
— Беш сўмга олдингизми?
— Қоч, қизим! От тепиб қолади,— деди аччиғланиб Афанди.
Ҳамкасблар зиёфатида бир шифокор қадаҳ сўзи бошлади:
– Бу дунёда биз шифокорларнинг душмани жуда кўп...
Кимдир луқма ташлади:
– У дунёда бундан ҳам кўп.
– Бу дунёда биз шифокорларнинг душмани жуда кўп...
Кимдир луқма ташлади:
– У дунёда бундан ҳам кўп.
Подшо Афандига бир эшакни мулла қилиб берасан, деб топширди. Афанди ўн йил муддат билан хизмат ҳақига минг тилла сўради. Подшо Афандининг таклифига кўнди ва шундай шарт қўйди:
— Айтган муҳлатингда эшакни мулла қилиб бермасанг бошингни оламан! Афанди ҳам шартга рози бўлди ва минг тилла билан эшакни олиб уйига жўнади. Афанди воқеани хотинига айтиб берган эди, у жуда қўркиб кетди.
— Вой, шўрим қурсин, эшак ҳам мулла бўладими?
— Эй, хотин! — таскин бера бошлади, Афанди,— нимага қўрқасан, ўн йилгача ким бору ким йўқ, ё Подшо ўлади, ё эшак.
— Айтган муҳлатингда эшакни мулла қилиб бермасанг бошингни оламан! Афанди ҳам шартга рози бўлди ва минг тилла билан эшакни олиб уйига жўнади. Афанди воқеани хотинига айтиб берган эди, у жуда қўркиб кетди.
— Вой, шўрим қурсин, эшак ҳам мулла бўладими?
— Эй, хотин! — таскин бера бошлади, Афанди,— нимага қўрқасан, ўн йилгача ким бору ким йўқ, ё Подшо ўлади, ё эшак.
