— Тур, кўзойнагимни олиб бер!
— Ярим кечада нима қилмоқчисиз?
— Қизиқарли туш кўраётган эдим, кўзойнакда яхшироқ кўраман-да!
Жаҳл билан ароқни кўлга тўкиб ташлабди. Ароқни ичидаги балиқ сувга қайтиб тушиб, шерикларига мақтанибди:
— Тепада иккита овчи ушлаган балиқларига бир қадаҳдан ароқ қуйиб бериб, яна сувга ташлаб юборяпти, - дермиш.
— Ҳа, миям билан кириб, миям билан чиқдим!
— Ҳа. Уч соат ўтириб келяпман.
— Нимага ўтириб?! Шуғулланмаяпсанми?
— Йўқ. Ошхонадан йироқ бўлсам-бўлди. Шуни ўзи ёрдам беради озишимга!
— Бордим. Уйдаги ботинкаларимнинг ҳам ранги шунақа, ҳар хил экан.
— Ичиб турасизми ҳайдовчи? - деб сўрабди ходим.
Ҳайдовчи ароқ тўла пиёлани унга узатиб:
— Сиз билан биринчи мартта, - деган экан.
"Симёғоч тепасидаги тугунда бир миллион пул бор. Олсанг, сеники! Агар ололмай, йиқилиб тушсанг, овозинг аёл кишини овозига айланиб қолади.
Ҳаёлпараст киши ололмай йиқилиб тушибди-ю, ростдан ҳам овози аёл кишиникига ўхшаб қолибди.
Ҳафа бўлиб турса, нарироқда бир эркак келиб қиз болани товушида:
— Ололмасангиз, нима қилардингиз чиқиб? - дермиш.





