— Ортиқбой, шу сув париси балиқмикин ёки аёлми?
— Ҳа энди Зокирбой, бу сув парисини тутган одамнинг хоҳшига боғлиқ...
— Агар сизни қармоғингизга илинса, нима қилардингиз?
— Нима қилардим? Қовуриб ердим.
— Ҳа... Одамни ёши ўтган сари хоҳиши ҳам ўзгарар эканда-а???
Афанди у ерга бориб олма-олма деяверибди.
Бир турк йигит:
— Бизда олмани Элма дейишади, - деса,
Афанди:
— Йўқ, бу олмалар чириган экан, шунга олма-олма деяпман, - дермиш.
— Келдингми қизим?
— Ҳа, дада мен бугун сал вақтлироқ келдим.
— Баракалла қизим. Энди кийиниб олгинда бориб ухла...
— Доктор, нега менга муолажа қилиш ўрнига, ҳамкасбингиз билан кулиб гаплашиб турибсиз? - деса, шифокор:
— Кулгу - энг яхши даъво! Мен сизга айтсам...!
— Бўлди, бас қил! Илтимосларингни бажардим. Мана ёлвориб сўраган нарсаларинг! Шунча олганим етар ахир...!
— Тушунмадим, менга ҳушомад қилаяпсизми?
— ... доно аёлсиз!
— Юмшоқ эканми? - деб сўради.
— Ҳа, жуда-ям сифатли, - дедим ўгирилмасдан.
— Ўтган сафар ҳудди шунисидан харид қилгандим, афсусландим... Шунақанги қаттиқ экан, ишлата олмадим, чидаб бўлмайди!
Ўгирилиб қарасам, бир ёш йигит тиш тозалагич танлаяпти.
Суҳбатимизни эшитиб турган кассир қиз кулгидан ўзини боса олмай қолди...!
— Сал камроқ овқат есангиз, шунақа семириб кетмайсиз!
Тўладан келган аёл ўгирилиб:
— Сен ҳам ичингдаги гижжаларингни тозаласанг, қилтираб юрмасдан семирардинг, - деган экан.
— Тур, кўзойнагимни олиб бер!
— Ярим кечада нима қилмоқчисиз?
— Қизиқарли туш кўраётган эдим, кўзойнакда яхшироқ кўраман-да!





