— Нимага хурсандсан? - дебди.
Жинни:
— Палатадаги шеригимни бошини узиб, беркитиб қўйдим. Уйғонса, роса излайди, - деган экан.
— Сен нима дейсан?, - деса Афанди:
— Бунақа расво шеърни эшитмаганман, - дебди.
Подшоҳни жаҳли чиқиб, зиндонга ташлабди. Бир ҳафтадан кейин Афандини шоҳни ёнига олиб боришибти. Подшо янги шеърни ўқиб бериб, — Қалай чиқибди?, - деса, Афанди индамасдан ўгирилиб кетаётганмиш.
Подшоҳ:
— Қаёққа?, - деса, Афанди:
— Зиндон қаерда эди, - дермиш.
— Қара, одам ҳам шунақа хунук, бадбашара бўладими?
— Бир марта ойнага қараб шунча хафа бўласиз,— жавоб берди Афанди,— ўлмаган бизнинг жонимиз: ҳар кун сизни ўн марта кўрсак ҳам чидаб юра берамиз.
Лекин у қизни кўрган эркакларни бирортаси ҳам қизни юзини эслаб қолмаганмуш...
— Ёшингиз нечида?
Қиз:
— Қиз боладан ёшини сўраб бўлмайди!
Йигит:
— Ҳа майли. Унда туғилган кунингиз қачон?
Қиз:
— 24 мартда.
Йигит:
— Қайси йили?
Қиз:
— Ҳар йили!
— Мангу олов ёнида турибман.
— Нима? Хотира майдонидамисан?
— Ошхонадаман!
“Бир бор экан, бир йўқ экан. Ўша нарса пул экан...” деб кўзига ёш келибди.
— Ҳурматли мижоз, сизни омадингиз бор экан. Бизда аёллар зиракларига чегирмалар бошланди. Севган қизингизга арзон нархларда зирак сотиб олишингиз мумкин.
Йигит хафа бўлиб:
— Севган қизим йўқ мени, - дебди.
Сотувчи яна:
— Қанақасига?! Шундай келишган йигитни севган қизи бўлмаса?! Нега ахир? – деса, йигит яна хафа бўлиб:
— Хотиним рухсат бермаяпти, - дермиш.
Ҳеч нима қила олмаган хотини уни бошига ёстиқ қўйиб, устига кўрпа ёпиб қўйса, ярим кечаси эри бақираётганмиш “Хотин чироқни ёқ! Негадир краватни охири кўринмаяпти, туша олмаяпман!”





