— Энг яқин дўстингга озроқ пул бериб тура олармидинг?
— Албатта! Аммо мени умуман яқин дўстим йўқ!
— Ҳозир, жим тур! Мана бўлай деб қолдим…
— Э, беринг бу ёққа шланкани! Ҳамма ёқ сув бўлиб кетди-ку!
— Султоним, — деди у ҳансираб, — Уч юз минг кишилик душман аскари бизга яқинлашиб келмоқда.
Султон Алпарслон ҳеч димоғини бузмай жавоб берди:
— Биз эса уларга яқинлашиб бормоқдамиз.
— Илтимос, шу балиқни пештахтанинг нариги ёғида туриб, менга отсангиз, мен уни илиб оламан.
— Нега? – ҳайрон бўлиб сўрабди сотувчи.
— Шунда мен дўстларимга “Балиқни ўзим тутдим!” деб бемалол мақтанган бўлардим-да, - дермиш харидор.
— Сизга қайси канал ёқади?
— UZREPORT TV.
— Нимаси ёқади?
— Ер шарини айланиб туриши.
— Мендан нарироқ туринг!
— Бу мени машинам. Уни мен ҳайдайман!
— Йўқ, мени машинам. Мен ҳайдайман!
Тарбиячи уларни тинчлантириб дебди:
— Бўлди уришманглар. Мана, Сардорни қаранглар, машинани талашмаяпти...
Сардор бўлса:
— Калити менда-ку, ўзим ҳайдайман-да барибир... – дермиш.
— Олинг мана узугингиз. Менга бошқа қўнғироқ қилманг, - деб ўгирилиб кетаётган қизнинг орқасидан йигит бақирибди:
— Ҳой!!!
Қиз юриб кетаётиб, ҳозир кечирим сўрайди, тўхтатиб ялиниб-ёлворади, деб ўйласа, бир пайт йигитнинг товуши эшитилибди:
— Узукни шкатулкада бергандим, қани???





