Бир одам Афандига:
— Янгисидан эшитайлик... – деса, Афанди:
— Эрталаб нонушта қилиб ўтирсам, тепа тишим билан паст тишим битта нон устида уришиб ётибди, - дебди.
— Дўстим, энг яхши кўрган ишинг нима?
— Ишларимни кейинга қолдириш.
— Масалан, қанақа ишларни?
— Кейинроқ айтаман.
Китоб дўконида:
— Кеча мен сизлардан “Миллионер бўлиш сирлари” деган китобни сотиб олган эдим.
— Ҳўш?
— Китобнинг деярли ярми йўқ экан.
— Нима, сизга ярим миллион етмайдими?
Мен уни жуда-ям соғиндим. Биз доим бирга бўлишимиз керак. Асло ажралмасдан бир умр ёнма-ён яшашимиз шарт! Мен ва пул – бир бутунмиз!
Бир аёл қизига нима деса ҳам “Вой” деяверар экан.
Охири онаси қизига:
— Агар яна “вой” десанг, турмушга бериб юбораман, - деса, қиз:
— Вой-вой-вой! – деб юборибди.
— Устоз, менга чораклик баҳоимга 5 қўйиб беринг.
— Нималар деяпсан?! Сенга-я? Ўлдирасан-ку мени...
— Ёмонга ўлим йўқ!
— Бир одам ўлими олдидан бор-йўқғини болалар уйига ташлаб кетган экан.
— Йўғ-е... Нималарни қолдирибди у ерга?
— Бешта боласини!
Бир талаба овқатланиб, қорнини тўйдириб дарсга кирса кекиргиси келиб қолибди. Ҳаммани олдида кекиришга уялиб, охири нима қилишни ўйлаб топибди. Телефондаги мусиқани баланд қилиб овозини кўтарибди-да, кекириб юборибди.
Кейин қараса, телефондаги мусиқа талабани қулоғидаги наушникларидан келаётган экан...
Баъзи давлатларда яшаш қийин эмас, бойларни тўйдириш қийин бўлиб қолди...
— Акмалжон, даданг ким бўлиб ишлайди?
— Мени дадам сеҳргар.
— Қанақасига?
— Ойлик маошлари 1 миллион бўлса ҳам ҳар ой 5 миллионлик ҳаражат қиладилар. Қолган пулни қаердан оладилар билмайман...