— Янгисидан эшитайлик... – деса, Афанди:
— Эрталаб нонушта қилиб ўтирсам, тепа тишим билан паст тишим битта нон устида уришиб ётибди, - дебди.
— Ишларимни кейинга қолдириш.
— Масалан, қанақа ишларни?
— Кейинроқ айтаман.
— Кеча мен сизлардан “Миллионер бўлиш сирлари” деган китобни сотиб олган эдим.
— Ҳўш?
— Китобнинг деярли ярми йўқ экан.
— Нима, сизга ярим миллион етмайдими?
Охири онаси қизига:
— Агар яна “вой” десанг, турмушга бериб юбораман, - деса, қиз:
— Вой-вой-вой! – деб юборибди.
— Нималар деяпсан?! Сенга-я? Ўлдирасан-ку мени...
— Ёмонга ўлим йўқ!
— Йўғ-е... Нималарни қолдирибди у ерга?
— Бешта боласини!
Кейин қараса, телефондаги мусиқа талабани қулоғидаги наушникларидан келаётган экан...
— Мени дадам сеҳргар.
— Қанақасига?
— Ойлик маошлари 1 миллион бўлса ҳам ҳар ой 5 миллионлик ҳаражат қиладилар. Қолган пулни қаердан оладилар билмайман...





