— Мен 3 километргача маска тақмай юра оляпман.
— Мен 5 километргача бемалол маскасиз юра оляпман.
Учинчи йигит йиғлаб:
— Мен 1 қадам ҳам маскасиз кўчага чиқа олмаяпман. Чунки учасковой қўшним бўлади.
— Мен эртага ишга келмайман.
Ҳамкасблари:
— Нега?
Йигит:
— Ҳозирча билмайман. Албатта бирор баҳона топаман.
— Ахир мен ишлаяпман-ку! Иш бор жойда камчиликлар бўлади-да!
— Ботир! Сен инкасаторсан!!!
— Ўғлингиз бемаъни, аҳлоқсиз сўзларни кимдан ўрганяпти?
Ота:
— Падарингга лаънат! Билмайман бу аблаҳ кимдан эшитаркин бунақа сўзларни?
Пулинг кўпайгани сари ҳамма сени ақлли санай бошлайди.
— Сиз ҳозиргина менга шу саволни бермаганмидингиз?
Вақти келиб, невараю эвараларимиз бизнинг уйдан чиқмай диванда ётиб, пульт билан телевизорни бошқариб ётган ҳозирги пайтимиздаги суратларимизни кўриб, биз билан роса фахрланишса ва "Ғалаба учун раҳмат!" дейишса керак.
Карантинга олинган иккита бемор гаплашмоқда:
— Қанақа қилиб қочамиз карантиндан?
— Касалхона девори паст экан. Девордан ошиб қочамиз.
— Деворни ўзи йўқ экан-ку!
— Нима? Тамом! Унда қочишни иложи йўқ!
Эр-хотин аэропортда юкларини топширмоқда. Эр хотинини юкларини кўриб:
— Хотин, уйдаги кийим шкафингни ҳам олиб кетяпсанми? - дебди.
Хотини:
— Йўқ. Нима эди? - деса, эри:
— Уша шкафда авиачипталар қолиб кетибди-да, - дермиш.
Лекин уни мамлакатдан Коронавирус карантини сабабли чиқаришмаётган эмиш.





