— Men 3 kilometrgacha maska taqmay yura olyapman.
— Men 5 kilometrgacha bemalol maskasiz yura olyapman.
Uchinchi yigit yig‘lab:
— Men 1 qadam ham maskasiz ko‘chaga chiqa olmayapman. Chunki uchaskovoy qo‘shnim bo‘ladi.
— Men ertaga ishga kelmayman.
Hamkasblari:
— Nega?
Yigit:
— Hozircha bilmayman. Albatta biror bahona topaman.
— Axir men ishlayapman-ku! Ish bor joyda kamchiliklar bo‘ladi-da!
— Botir! Sen inkasatorsan!!!
— O‘g‘lingiz bema’ni, ahloqsiz so‘zlarni kimdan o‘rganyapti?
Ota:
— Padaringga la’nat! Bilmayman bu ablah kimdan eshitarkin bunaqa so‘zlarni?
Puling ko‘paygani sari hamma seni aqlli sanay boshlaydi.
— Siz hozirgina menga shu savolni bermaganmidingiz?
Vaqti kelib, nevarayu evaralarimiz bizning uydan chiqmay divanda yotib, pult bilan televizorni boshqarib yotgan hozirgi paytimizdagi suratlarimizni ko‘rib, biz bilan rosa faxrlanishsa va "G‘alaba uchun rahmat!" deyishsa kerak.
Karantinga olingan ikkita bemor gaplashmoqda:
— Qanaqa qilib qochamiz karantindan?
— Kasalxona devori past ekan. Devordan oshib qochamiz.
— Devorni o‘zi yo‘q ekan-ku!
— Nima? Tamom! Unda qochishni iloji yo‘q!
Er-xotin aeroportda yuklarini topshirmoqda. Er xotinini yuklarini ko‘rib:
— Xotin, uydagi kiyim shkafingni ham olib ketyapsanmi? - debdi.
Xotini:
— Yo‘q. Nima edi? - desa, eri:
— Usha shkafda aviachiptalar qolib ketibdi-da, - dermish.
Lekin uni mamlakatdan Koronavirus karantini sababli chiqarishmayotgan emish.





