— Qani ular?
— Urib keldim. O‘zi nimadan qochishdi?
— Nimadan qochishganini bilmadim-u, lekin anavi jigarrang, katta sherigi ham bor ekan. Kaltakka chidar ekan, zo‘rg‘a yiqitdim, - dermish.
— Bo‘lmaydi! Kesib tashlaymiz!
U odamni jahli chiqib, boshqa vrachga boribdi.
Boshqa vrach qulog‘ni ko‘rib shunday debdi:
— Men sizga dori yozib beraman. Bir hafta ichasiz.
Bu gapni eshitgan bemor xursand bo‘lib:
— Bo‘larkan-ku! Narigi vrach kesib tashlamoqchi edi, ahmoq... – desa, vrach:
— Kesishni xojati yo‘q! Shu dorini ichsangiz, o‘zi uzilib tushib ketadi, - degan ekan.
— Qamoqdan soat nechida chiqgan edingiz?
Eri:
— Soat 11 lar edi chamasi... Keyin militsiyaga borib ro‘yxatdan o‘tdim. Keyin ota-onamni ko‘rgani bordim, keyin ... – deb gapirayotsa, xotini:
— Hozir soat 4 bo‘ldi. Shunaqa-yam kech keladimi odam degan? Qayerlarda daydib yuribsiz? Uyga vaqtida kelasizmi-yo‘qmi o‘zi?! – deb janjal ko‘tara boshlabdi.
Shu payt boshi og‘rib ketgan eri sumkasini olib, sekin tashqariga chiqib ketayotsa, xotini:
— Qayoqqa yana?! – debdi.
Eri bo‘lsa:
— Borib birorta do‘konni o‘maraman. Menga o‘sha yoq tinchgina ekan... – dermish.
— Kelinglar, gazetadan olinglar! Gazetamizning yangi soni, 100 kishining aldanganligi...
Xaridor kelib:
— Menga bitta gazeta bering.
Sotuvchi yana:
— Kelaqolinglar, gazetadan olib qolinglar... Gazetamizning yangi soni, 101 kishining aldanganligi...
— Yana yarim tunda kirib kelasizmi?! Sizni deb uxlamay o‘tiraman!
Eri debdi:
— Yo‘g‘-ye! Tong saharda kirib kelaman. Qotib uxlab yotgan bo‘lasan.
— Lekin xalq unday demayapti-ku!
— Chunki xalq mutaxassis emas-da!
— Qalaysan? Voy, namuncha semirib ketding? – desam, dugonam:
— Axir men 2ta farzandli bo‘ldim, - dedi. Shunda:
— Nima sen ularni yeb qo‘ydingmi? – deb yuboribman.





