— Qamoqdan soat nechida chiqgan edingiz?
Eri:
— Soat 11 lar edi chamasi... Keyin militsiyaga borib ro‘yxatdan o‘tdim. Keyin ota-onamni ko‘rgani bordim, keyin ... – deb gapirayotsa, xotini:
— Hozir soat 4 bo‘ldi. Shunaqa-yam kech keladimi odam degan? Qayerlarda daydib yuribsiz? Uyga vaqtida kelasizmi-yo‘qmi o‘zi?! – deb janjal ko‘tara boshlabdi.
Shu payt boshi og‘rib ketgan eri sumkasini olib, sekin tashqariga chiqib ketayotsa, xotini:
— Qayoqqa yana?! – debdi.
Eri bo‘lsa:
— Borib birorta do‘konni o‘maraman. Menga o‘sha yoq tinchgina ekan... – dermish.
— Kelinglar, gazetadan olinglar! Gazetamizning yangi soni, 100 kishining aldanganligi...
Xaridor kelib:
— Menga bitta gazeta bering.
Sotuvchi yana:
— Kelaqolinglar, gazetadan olib qolinglar... Gazetamizning yangi soni, 101 kishining aldanganligi...
— Nimalar deyapsiz bemor?! Sizga rahmat. Agar siz o‘lib ketganingizda, men haliyam eski Matizni haydab, Kaptivani orzu qilib yurgan bo‘lardim.
— Yana yarim tunda kirib kelasizmi?! Sizni deb uxlamay o‘tiraman!
Eri debdi:
— Yo‘g‘-ye! Tong saharda kirib kelaman. Qotib uxlab yotgan bo‘lasan.
— Lekin xalq unday demayapti-ku!
— Chunki xalq mutaxassis emas-da!
— Qalaysan? Voy, namuncha semirib ketding? – desam, dugonam:
— Axir men 2ta farzandli bo‘ldim, - dedi. Shunda:
— Nima sen ularni yeb qo‘ydingmi? – deb yuboribman.
— Meni ishim chiqib qoldi. Manavi navbatda turgan kasallardan qon olib tur! Hozir kelaman. – debdi.
Amaliyotchi qiz:
— Qanchadan qon olay, - desa, shoshib turgan vrach:
— Uchdan olasan-da! – debdi-da, chiqib ketibdi.
Bir payt vrach qaytib kelsa, kasalxona yo‘lagida 4 ta bemor hushsiz yotganmiz. Amaliyotchi qizga:
— Bularga nima bo‘ldi? – desa, qiz:
— Shuncha harakat qilsam ham uch litr qon chiqmadi... – dermish.





