— Hadeb ushlayvermang! Hammasini ushlab chiqganingiz bilan qattiq bo‘lib qolmaydi!
— Saltanatimda soliqlar kun sayin oshib borsa ham, xazinada pullar ko‘paymayapti!? Buning boisi nedir?
Yig‘ilganlar orasida dono bir vazir katta muz bo‘lagini olibdi-da, “Shohimga uzatib yuboringlar!” debdi.
Haligi muz bo‘lagi qo‘lma-qo‘l bo‘lib podshohga yetib kelguncha kichkina tomchiga aylanib qolibdi.
Shunda podshoh vazirning aqliga tahsinlar aytib, barcha qo‘l ostida ishlayotgan amaldorlarni va xazinaga keladigan pullarni qattiq nazoratga olgan ekan.
— Bor-yo‘g‘i 2 kunga ketyapmiz. Nima qilasan shuncha pulni? – deb so‘rabdi hayron bo‘lib.
Xotini debdi:
— To‘g‘ri, dalahovliga biz ketyapmiz. Lekin o‘g‘limiz 2 kun uyda qoladi-ku...!
— Qani ular?
— Urib keldim. O‘zi nimadan qochishdi?
— Nimadan qochishganini bilmadim-u, lekin anavi jigarrang, katta sherigi ham bor ekan. Kaltakka chidar ekan, zo‘rg‘a yiqitdim, - dermish.
— Bo‘lmaydi! Kesib tashlaymiz!
U odamni jahli chiqib, boshqa vrachga boribdi.
Boshqa vrach qulog‘ni ko‘rib shunday debdi:
— Men sizga dori yozib beraman. Bir hafta ichasiz.
Bu gapni eshitgan bemor xursand bo‘lib:
— Bo‘larkan-ku! Narigi vrach kesib tashlamoqchi edi, ahmoq... – desa, vrach:
— Kesishni xojati yo‘q! Shu dorini ichsangiz, o‘zi uzilib tushib ketadi, - degan ekan.
— Kelinglar, gazetadan olinglar! Gazetamizning yangi soni, 100 kishining aldanganligi...
Xaridor kelib:
— Menga bitta gazeta bering.
Sotuvchi yana:
— Kelaqolinglar, gazetadan olib qolinglar... Gazetamizning yangi soni, 101 kishining aldanganligi...
— Muncha qichqirasan?! Hamma yoqni boshingga ko‘tarib, - debdi.
Haligi odam:
— Adashib qoldim. Kimdir eshitarmikan deb baqirayotgan edim, - desa, ayiq:
— Men eshitdim, yaxshi bo‘ldimi!? - debdi.
— Nimalar deyapsiz bemor?! Sizga rahmat. Agar siz o‘lib ketganingizda, men haliyam eski Matizni haydab, Kaptivani orzu qilib yurgan bo‘lardim.





