Vaqti kelib, nevarayu evaralarimiz bizning uydan chiqmay divanda yotib, pult bilan televizorni boshqarib yotgan hozirgi paytimizdagi suratlarimizni ko‘rib, biz bilan rosa faxrlanishsa va "G‘alaba uchun rahmat!" deyishsa kerak.
Karantinga olingan ikkita bemor gaplashmoqda:
— Qanaqa qilib qochamiz karantindan?
— Kasalxona devori past ekan. Devordan oshib qochamiz.
— Devorni o‘zi yo‘q ekan-ku!
— Nima? Tamom! Unda qochishni iloji yo‘q!
Er-xotin aeroportda yuklarini topshirmoqda. Er xotinini yuklarini ko‘rib:
— Xotin, uydagi kiyim shkafingni ham olib ketyapsanmi? - debdi.
Xotini:
— Yo‘q. Nima edi? - desa, eri:
— Usha shkafda aviachiptalar qolib ketibdi-da, - dermish.
Lekin uni mamlakatdan Koronavirus karantini sababli chiqarishmayotgan emish.
— Institutda o‘rgangan hamma bilimlaringizni unuting! Amaliyotga umuman to‘g‘ri kelmaydi.
— Men institutda o‘qimaganman.
— Unda sizni ishga ololmaymiz. Bizga oliy ma’lumotlilar kerak.
— Bobo, 1990-yillar yaxshimidi yoki hozirmi? – debdi.
Buvasi:
— Eh bolam, o‘sha paytlar yaxshi edi-da albatta. Buving yosh va chiroyli edi, - dermish.
— Raqqos yigitga salomlar! – desa, parashyutchi:
— Qanaqa raqqos? Men parashyutchiman! – debdi.
Qush bo‘lsa unga:
— Shu ketishda to‘ppa-to‘g‘ri kaktuslarni ustiga qo‘nishingni bilasanmi?! O‘shanda ko‘ramiz... - dermish.
— Onaxon, har narsani yeyavermang-da! – desa, kampir:
— Bolam, har narsani uvoli bor! Uvol bo‘lmasin deb yeb qo‘yaman-da, - dermish.
— Kelganingizda eshigimizni qattiq tepib ochib kiraveringlar!
— Nega tepar ekanmiz? Qo‘limiz bilan ochib kiramiz, - deyishsa, haligi odam:
— Qo‘lingizda sovg‘a-salomlar bilan ocha olmaysizlar-da! – degan ekan.





