— Менга қачон уйланасиз?
— Бир фолбин айтди, мени биринчи хотиним вафот этармиш. Биринчи бошқасига уйланиб, ундан кейин сенга уйланаман.
Қўқонда ишлаб чиқарилаётган аёллар кийимини бир одам жуда катта миқдорда сотиб оларкан.
Бир тикувчи қизиқиб ундан сўрабди:
— Хотинингиз киядими ҳаммасини ёки опа-сингилларингизга ҳам совға қиласизми?
— Йўғ-е! Хотинимни телеграмда "Турецкий" кийимлар сотадиган группаси бор.
— Ўғлим қалай? Яхши юрибдими?
Келини:
— Ҳа. Ҳар куни маст бўлиб ярим тунда уйга келадилар. Ишга бормаяптилар. Нотаниш аёллар телефон қилиб гаплашиб ўтиришади.
Қайнонаси:
— Хайрият! Касал бўлмаса бўлди!
— Аданг уйдами?
— Ҳа уйдалар, - деди.
Дарвозани узоқ тақиллатдим. Ҳеч ким очмади.
— Адам уйдалар дейсан. Дарвозангни ҳеч ким очмаяпти-ку, - десам, болакай менга:
— Билмиман, мен бу ерда яшамайман. Лекин мени адам уйда эдилар, - деди.
Бир акахонга меҳр қўйиб, доим ёнида гирдикапалак бўлсанг-у, кутилмаганда ўша маразни эгаллаб турган лавозимидан бўшатиб юборишса.
Шунақа алам қилади...
Битта, иккита, учта, ... эртакларни айтиб тугатгач, эшик секин очилиб онасини овози эшитилибди:
— Ухлаб қолдими?
— Ҳа, адам ухлаб қолдилар ойи!
— Бундай аблаҳ билан яшашдан тўйиб кетдим. Ичади, чекади, уйда ҳар кун жанжал.
Дугонаси:
— У билан ажраш, тамом! - дебди.
Аёл:
— Асло ундай қилмайман! У мендан қутулиб мазза қилиб яшасинми?! - деган экан.
Мени одам ўлдирганликда айблашаяпти. Агар судда ютиб чиқсанг 10 миллион доллар бераман, - деса, 2 минутдан кейин жавоб келибди:
— Учта гувоҳ билан йўлга чиқяпман.
— Мен уйдаман, сиз қаердасиз?
— Мен мажлисдаман.
— Ие, қанақа мажлис? Ахир шифокорлар бир ерга тўпланманглар деяпти-ку!
— Ҳа, биз одамларни бир ерга тўпланмаслиги тўғрисида мажлис ўтказяпмиз.
— Ҳа. Чекишни ташлашни хоҳлайман!
— Унда ташла!
— Кейин орзусиз нима қиламан?!





