— Ўғлим қалай? Яхши юрибдими?
Келини:
— Ҳа. Ҳар куни маст бўлиб ярим тунда уйга келадилар. Ишга бормаяптилар. Нотаниш аёллар телефон қилиб гаплашиб ўтиришади.
Қайнонаси:
— Хайрият! Касал бўлмаса бўлди!
— Аданг уйдами?
— Ҳа уйдалар, - деди.
Дарвозани узоқ тақиллатдим. Ҳеч ким очмади.
— Адам уйдалар дейсан. Дарвозангни ҳеч ким очмаяпти-ку, - десам, болакай менга:
— Билмиман, мен бу ерда яшамайман. Лекин мени адам уйда эдилар, - деди.
Бир акахонга меҳр қўйиб, доим ёнида гирдикапалак бўлсанг-у, кутилмаганда ўша маразни эгаллаб турган лавозимидан бўшатиб юборишса.
Шунақа алам қилади...
Битта, иккита, учта, ... эртакларни айтиб тугатгач, эшик секин очилиб онасини овози эшитилибди:
— Ухлаб қолдими?
— Ҳа, адам ухлаб қолдилар ойи!
— Бундай аблаҳ билан яшашдан тўйиб кетдим. Ичади, чекади, уйда ҳар кун жанжал.
Дугонаси:
— У билан ажраш, тамом! - дебди.
Аёл:
— Асло ундай қилмайман! У мендан қутулиб мазза қилиб яшасинми?! - деган экан.
Мени одам ўлдирганликда айблашаяпти. Агар судда ютиб чиқсанг 10 миллион доллар бераман, - деса, 2 минутдан кейин жавоб келибди:
— Учта гувоҳ билан йўлга чиқяпман.
— Мен уйдаман, сиз қаердасиз?
— Мен мажлисдаман.
— Ие, қанақа мажлис? Ахир шифокорлар бир ерга тўпланманглар деяпти-ку!
— Ҳа, биз одамларни бир ерга тўпланмаслиги тўғрисида мажлис ўтказяпмиз.
— Ҳа. Чекишни ташлашни хоҳлайман!
— Унда ташла!
— Кейин орзусиз нима қиламан?!
Раис ишчиларга мажлис ўтказяпти:
— Матқобул, сиз яна ҳайфсан оладиган иш қилдингиз! - дебди ишчилардан бирига.
Жим ўтирган бошқа бир ишчи чидай олмай ўрнидан туриб раисга дебди:
— Раис тоға, нега ҳадеб шу Матқобилга бир нарсалар бераверасиз?! Бизда-ям бола-чақа бор! Бизгаям бирор мартта беринг-да ўша ҳайфсандан. Биз ҳам олайлик!





