— O‘g‘lim qalay? Yaxshi yuribdimi?
Kelini:
— Ha. Har kuni mast bo‘lib yarim tunda uyga keladilar. Ishga bormayaptilar. Notanish ayollar telefon qilib gaplashib o‘tirishadi.
Qaynonasi:
— Xayriyat! Kasal bo‘lmasa bo‘ldi!
— Adang uydami?
— Ha uydalar, - dedi.
Darvozani uzoq taqillatdim. Hech kim ochmadi.
— Adam uydalar deysan. Darvozangni hech kim ochmayapti-ku, - desam, bolakay menga:
— Bilmiman, men bu yerda yashamayman. Lekin meni adam uyda edilar, - dedi.
Bir akaxonga mehr qo‘yib, doim yonida girdikapalak bo‘lsang-u, kutilmaganda o‘sha marazni egallab turgan lavozimidan bo‘shatib yuborishsa.
Shunaqa alam qiladi...
Bitta, ikkita, uchta, ... ertaklarni aytib tugatgach, eshik sekin ochilib onasini ovozi eshitilibdi:
— Uxlab qoldimi?
— Ha, adam uxlab qoldilar oyi!
— Bunday ablah bilan yashashdan to‘yib ketdim. Ichadi, chekadi, uyda har kun janjal.
Dugonasi:
— U bilan ajrash, tamom! - debdi.
Ayol:
— Aslo unday qilmayman! U mendan qutulib mazza qilib yashasinmi?! - degan ekan.
Meni odam o‘ldirganlikda ayblashayapti. Agar sudda yutib chiqsang 10 million dollar beraman, - desa, 2 minutdan keyin javob kelibdi:
— Uchta guvoh bilan yo‘lga chiqyapman.
— Men uydaman, siz qayerdasiz?
— Men majlisdaman.
— Iye, qanaqa majlis? Axir shifokorlar bir yerga to‘planmanglar deyapti-ku!
— Ha, biz odamlarni bir yerga to‘planmasligi to‘g‘risida majlis o‘tkazyapmiz.
— Ha. Chekishni tashlashni xohlayman!
— Unda tashla!
— Keyin orzusiz nima qilaman?!
Rais ishchilarga majlis o‘tkazyapti:
— Matqobul, siz yana hayfsan oladigan ish qildingiz! - debdi ishchilardan biriga.
Jim o‘tirgan boshqa bir ishchi chiday olmay o‘rnidan turib raisga debdi:
— Rais tog‘a, nega hadeb shu Matqobilga bir narsalar beraverasiz?! Bizda-yam bola-chaqa bor! Bizgayam biror martta bering-da o‘sha hayfsandan. Biz ham olaylik!





