— Олмасанг нима қиласан тегиб, - дебди-да, ломни яна текислаб қўйган экан.
— Ие, ҳа афанди тинчликми?! Бурнизга сақични нега ёпиштириб олибсиз, - деса, афанди пинагини бузмай:
— Эй тақсир, мен бир камбағал одам бўлсам... Камбағал одамни эса бойлиги кўзини ёнида туриши керак, - деган экан.
— Каримжон,нега ўтган куни мактабга келмадинг?
— Ойим шимимни ювиб қўйган эканлар. Бора олмадим-да...
— Кеча-чи, кеча нимага келмадинг?
— Мактабга кетаётиб, уйингиз ёнидан ўтдим. Қарасам, кўйлагингиз жиққа хўл илиниб турган экан. Сизни мактабга бормасалар керак деб ўйлабман.
— Хўжайинимни шу қадар қўлга ўргатиб олдимки, сўрашиш учун ҳар гал панжамни кўтарсам, гўшт берадиган бўлди.
— Соат қани? - дейишса, чойхоначи:
— Э, у соатмиди? Биз қишда вентилятор нимага айланиб турибди деб олиб ташлабмиз...- дермиш.
— Қаёққа кетяпсиз? - деб сўрабди.
Шунда эр:
— Уйга борақолай, хотиним йўқлигимни сезиб қолмасин, - дермиш.
— Бор, чиройли кийимларингни кийиб, ўзингга қараб чиқ! – дебди.
Хотини:
— Қўйинг-э, ҳозир кўнглимга пардоз-андоз сиғармиди?! – деса, афанди уни койиб:
— Аҳмоқ хотин! Ҳозир Азроил келиб қолади. Сени кўриб, мени унутиб қўярмикин дейман-да, - дебди.
— Ўтин керакми?
Уй эгаси:
— Йўқ, керак эмас!
Тонгда ҳовлисига чиқган уй эгаси:
— Вой шўрим! Ўтинларим қани???
— Биласизми, мен эшакдек ишлайман, итдек чарчайман, лекин мушукчалик ҳам овқат емайман. Нима қилай, айтинг...!
— Мен ҳайвонлар доктори эмасман, одамларни даъволайман! Сиз ветеринарга борганингиз маъқул!





