— Кеча қармоқни зўрға тортиб уч метрлик сомни чиқариб олдим!
— Сеники ҳолва! Кеча мени қармоғимга XVIII асрда ишланган катта фонус илиниб чиқди. У ҳалиям ёниб турган экан!
— Майли мен сомни узунлигини қисқартираман. Фақат илтимос, сен ҳам фонусингни ўчган экан деб айт!
— Илтимос, белимга шахмат тахтасини расмини чизсанг.
— Чиздим. Ҳўш, энди-чи?
— Рақамларни ва ҳарфларни ҳам ёзиб чиқдингми?
— Ҳа, ёздим.
— Илтимос, Д6 катагини қашиб юборсанг... Эрталабдан бери ҳеч ким тополмаётгани.
Хўроз уни “енгилтак” деб катакдан ҳайдаб юборган экан.
Бир дугонанг бувижон бўлса, яна бошқаси декретга чиққан бўлади...
Бу ҳолатни тушунмаганлар сўрашибди:
— Нимага терминал кўтариб турибсиз?
Шунда ўртакаш:
— Кимда агар қистиришга нақд пули бўлмаса, пластикда ҳам қабул қилаверамиз, - дермиш.
— Мен хотиним билан хонада уришиб қолдик. У ўзини деразадан пастга ташламоқчи...
Навбатчи:
— Бу мутлақо шахсий масала! Бизга умуман алоқаси йўқ!
— Минг лаънат, алоқаси йўқ эмиш. Нимага хонани деразалари очилмаяпти ахир!?
Қамоқда росса хурсанд бўлиб ўтирса, ёнидагилар сўрабди:
— Нега бунча хурсандсан?
Ўғри жавоб берибди:
— Энди менга ўзлари нон бериб боқишади.





