— Ахлат ташийсизми? – деса, таксичи:
— Ўтир, айтган жойингга ташлаб қўяман, - дермиш.
Манзилни сўраш учун қариндошига қўнғироқ қиламан деб, адашиб дўстига қўнғироқ қилиб юборибди. У дўсти ҳазилкашроқ экан.
— Алло, уйингни топа олмаяпман... – деса, дўсти ҳазиллашиб:
— Қаерда турибсиз? – дебди.
Меҳмон:
— Мозорни олдидаман. Қаерга юрай? – деса, дўсти:
— Ичкарида ётибман, кираверинг! – дермиш.
— Мени тухумим 500 сўм, сеники 300 сўм. Мени тухумим сеникидан каттароқ...
Сен ҳам менга ўхшаб 500 сўмлик туғсанг бўлмайдими? – деса, бедана дебди:
— Энди..., 200 сўм учун жонимни оғритиб нима қиламан?!
— Кеча қармоқни зўрға тортиб уч метрлик сомни чиқариб олдим!
— Сеники ҳолва! Кеча мени қармоғимга XVIII асрда ишланган катта фонус илиниб чиқди. У ҳалиям ёниб турган экан!
— Майли мен сомни узунлигини қисқартираман. Фақат илтимос, сен ҳам фонусингни ўчган экан деб айт!
— Илтимос, белимга шахмат тахтасини расмини чизсанг.
— Чиздим. Ҳўш, энди-чи?
— Рақамларни ва ҳарфларни ҳам ёзиб чиқдингми?
— Ҳа, ёздим.
— Илтимос, Д6 катагини қашиб юборсанг... Эрталабдан бери ҳеч ким тополмаётгани.
Хўроз уни “енгилтак” деб катакдан ҳайдаб юборган экан.





