Ньютоннинг ҳали эълон қилинмаган қонуни:
“Пора билан қўлга тушган амалдорнинг қаршилиги 0 га тенг”.
— Чарчадим. Эртадан-кечгача тиним йўқ. Қўямиз, туширамиз. Кейин яна қўямиз, яна туширамиз...
— Нимани?
— Пахта қўямиз-у, қовун туширамиз.
Диққат савол.
Қариндошликнинг коррупцияга таъсири қандай?
— Аҳмедов, жавоб бер-чи!
— Билмайман устоз!
— Ўтир беш!
— Раҳмат, ада.
Акаси синглисига дебди:
— Косадаги мураббони еб қўйганимни ойимга айтмагин!
Ойиси ишдан келса, синглиси дебди:
— Ойижон, акам мураббони еб қўйганини сизга ҳеч қачон айтмайман!
Бир куни Хўжа Насриддинга дейишибди:
— Насриддин, сизни хотинингиз ақлдан озибди!
Хўжа Насриддин чуқур ўйга ботибди.
Ундан сўрашибди:
— Нимани бунчалик ўйлаб қолдингиз?
Насриддин:
— Хотиним ўзи туғилганида ақлсиз эди. Қандай қилиб ақлдан озиши мумкин деб ўйлаб қолдим, - деган экан.
Бир одам кўзи ўткирлигини мақтанмоқчи бўлиб:
— 25 метр наридаги дарахтда чумоли кетяпти, - деса, ёнидагиси:
— Ҳа, ўғил бола экан, - дермиш.
Битта олифта йигит такси тўхтатиб:
— Ахлат ташийсизми? – деса, таксичи:
— Ўтир, айтган жойингга ташлаб қўяман, - дермиш.
Бир киши қариндошиникига бормоқчи бўлиб, йўлдан адашиб қолибди.
Манзилни сўраш учун қариндошига қўнғироқ қиламан деб, адашиб дўстига қўнғироқ қилиб юборибди. У дўсти ҳазилкашроқ экан.
— Алло, уйингни топа олмаяпман... – деса, дўсти ҳазиллашиб:
— Қаерда турибсиз? – дебди.
Меҳмон:
— Мозорни олдидаман. Қаерга юрай? – деса, дўсти:
— Ичкарида ётибман, кираверинг! – дермиш.
Товуқ беданага мақтаниб:
— Мени тухумим 500 сўм, сеники 300 сўм. Мени тухумим сеникидан каттароқ...
Сен ҳам менга ўхшаб 500 сўмлик туғсанг бўлмайдими? – деса, бедана дебди:
— Энди..., 200 сўм учун жонимни оғритиб нима қиламан?!
Қанийди, тушимда ишлайверсам-у, ўнггимда маош олаверсам!