— Olmasang nima qilasan tegib, - debdi-da, lomni yana tekislab qo‘ygan ekan.
— Iye, ha afandi tinchlikmi?! Burnizga saqichni nega yopishtirib olibsiz, - desa, afandi pinagini buzmay:
— Ey taqsir, men bir kambag‘al odam bo‘lsam... Kambag‘al odamni esa boyligi ko‘zini yonida turishi kerak, - degan ekan.
— Karimjon,nega o‘tgan kuni maktabga kelmading?
— Oyim shimimni yuvib qo‘ygan ekanlar. Bora olmadim-da...
— Kecha-chi, kecha nimaga kelmading?
— Maktabga ketayotib, uyingiz yonidan o‘tdim. Qarasam, ko‘ylagingiz jiqqa xo‘l ilinib turgan ekan. Sizni maktabga bormasalar kerak deb o‘ylabman.
— Xo‘jayinimni shu qadar qo‘lga o‘rgatib oldimki, so‘rashish uchun har gal panjamni ko‘tarsam, go‘sht beradigan bo‘ldi.
— Soat qani? - deyishsa, choyxonachi:
— E, u soatmidi? Biz qishda vyentilyator nimaga aylanib turibdi deb olib tashlabmiz...- dermish.
— Qayoqqa ketyapsiz? - deb so‘rabdi.
Shunda er:
— Uyga boraqolay, xotinim yo‘qligimni sezib qolmasin, - dermish.
— Bor, chiroyli kiyimlaringni kiyib, o‘zingga qarab chiq! – debdi.
Xotini:
— Qo‘ying-e, hozir ko‘nglimga pardoz-andoz sig‘armidi?! – desa, afandi uni koyib:
— Ahmoq xotin! Hozir Azroil kelib qoladi. Seni ko‘rib, meni unutib qo‘yarmikin deyman-da, - debdi.
— O‘tin kerakmi?
Uy egasi:
— Yo‘q, kerak emas!
Tongda hovlisiga chiqgan uy egasi:
— Voy sho‘rim! O‘tinlarim qani???
— Bilasizmi, men eshakdek ishlayman, itdek charchayman, lekin mushukchalik ham ovqat yemayman. Nima qilay, ayting...!
— Men hayvonlar doktori emasman, odamlarni da’volayman! Siz veterinarga borganingiz ma’qul!





