— O‘zi ham past mato, tor, oyog‘imni g‘ajib kelayotgan edi, zab ish bo‘ldi-da, oqib ketdi,— dedi.
Afandining bu gaplarini eshitgan hamrohi ajablandi:
— Attang, bejirimgina, yangi kavush ekan, a!
— Yomon dedim, yomon,— dedi tutaqib Afandi,— yaxshi bo‘lsa, juftini tashlab ketarmidi!
— Esizdami tunov kuni tomimizni tuzatgan kishi, o‘shani mashina bosib ketibdi, desa
Eri:
— Endi tomda ham yurib bo‘lmaydigan bo‘libdida
— Dada, agar anavi sher chiqib sizni yeb qo‘ysa, qaysi avtobusda ketay?
Ulfatlardan biri:
— To chiroq yoqilguncha osh yeyish yo‘q! Hamma chapak chalib o‘tirsin, - dedi.
Afandi tizzasini yalang‘ochladi-da, uni, bir qo‘li bilan shappatilab o‘tirib, ikkinchisi bilan osh ustidagi go‘shtni paqqos tushirdi.
— Yana ovqat tayyor emasmi? Men itday ochman! Bo‘ldi, restoranga ketdim!
— Xoy, besh daqiqa sabr qilib turing!
— Nima, besh daqiqada ovqatni tayyor qilishga ulgurarmiding?
— Yo‘q, kiyinishga ulguraman.
Salima:
— Eng tez bu so‘z, gapirdingmi, bo‘ldi uni qaytarib bo‘lmaydi.
Olimjon:
— Eng tez bu svet, bosdingmi u yonadi
Teshavoy:
— Meni kecha ichim o‘tgandi... bir so‘z ham aytolmadim, svetni ham yoqishga ulgurmadim
— Lekin ko‘zlari chiroyli ekan. Axir uni ham baxtli bo‘lishga xaqqi bor-ku!
— Shuni aytaman-da... hayot unga shunchalik azob bergani yetmaganday, sen ham tegib olsang, qanday bo‘larkin?
bo‘lib "primerochnoy"ga kirsam, orqa tomonidan bir teshik teshib qo‘yishibdi. O‘sha teshikdan qarasam, bir barzangi yigit olma sotib o‘tiribdi. O‘sha barzangini teshikdan tomosha qilish kimga qiziq ekan, shunga hayronman-da?!
— Erim...
— Ering og‘ir-bosiq odam edi-ku?
— Guldonni otgan edim, engashib oldida nomard!





