— Ha adasi, nimadan buncha xafasiz?, - deb so‘rapti.
Eri bo‘lsa:
— Xotin qara, Baxtiyor do‘stim ikkita xotinini ko‘mdi. Men esa hali birorta-yam ko‘mganim yo‘q!, - dermish.
— Nabiraginam! Senga bitta katta ferma, uchta uy, ikkita dalahovli, beshta do‘konni meros qoldiraman.
Nabirasi shoshilib:
— Qayerda buvajon, qayerda?, - deb so‘rasa,
— Telefonimdagi "MoyaFerma" o‘yinida!, - dermish qariya.
— U yoqqa mumkin emas.
— Baliq oviga boramizmi?
— Borish mumkin emas ovga.
— Uylanganingga afsuslanyapsanmi?
— Afsuslanish mumkin emas.
— Ota-bobolarimiz xotinning orqasidan emas, oldidan yurishgan.
Yigit esa:
— Ota-bobolarimiz davrida mina bo‘lmagan-da, - degan ekan.
— O‘g‘lingizni hulqi meni ancha tashvishga solyapti. Tanaffus payti qizlarning orqasidan yugurishini bir ko‘rsangiz edi...
Ota:
— Nima qipti? Axir uning yoshida hamma bolalar qizlarning ortidan yuguradi, - desa, o‘qituvchisi:
— Qo‘lida katta tosh bilan yugurayotganidan tashvishdaman-da, - dermish.
— Mumkin, agar yo‘llanma qaynonaga berilsa.
— O‘rtoq yaqinda yangicha ovqat chiqibdi
— Yo‘g‘-ye uni nomi nima ekan?
— Uni nomi «Namuncha»
— Bu ovqating qancha turarkan?
— 90 000 ming so‘m
— Namuncha...
— Ana aytdim-ku!
Doya kampir ham Afandining uyida o‘zidan boshqa hech kim bo‘lmaganligi sababli qorong‘ida chiroqni qaratib turasan, - deb chiroqni unga tutkazibdi.
Afandi chiroqni qaratib turganmish, doya kampir tug‘dirayotganmish. Afandi chiroqni qaratib tursa, oldin bitta kalla chiqibdi, keyin ikkinchisi va uchinchi kalla ham ko‘rinayotganmish. Afandi shosha-pisha chiroqni "puf", deb o‘chiribdi.
Doya kampir hayron bo‘lib:
— Afandi, chiroqni nimaga o‘chirding, - deb so‘rabdi.
Afandi norozi bulib:
— E-e-e, onasini emsin. Chiroq qaratib tursang, bular yorug‘ga qarab chiqaverarkan, - dermish.
— Abram, menga 100 rubl ertagacha qarz berib tur. Ertaga 100 rublni 200 rubl qilib qaytarib beraman, evaziga boltamni garov sifatida qoldiraman.
Abraam 100 rubl berib:
— Vanya, lekin senga rahmim keldi, ertaga sanga + 100 rubl qilib qaytarib berish qiyinlik qilmaydimi?
— Ha, to‘g‘ri aytasan Abram, qiyin bo‘ladi, lekin ilojim yo‘q.
— Vanya, bunday qilamiz, yaxshisi sen menga hozir yarmini ber (100 rublni) ertaga qolganini berasan, senga qiyin bo‘lmaydi.
Shunday qilishibdi.
Vanya uyiga borayotib, o‘ylarmish: "100 rubl oldim, yarmini berdim, yana 100 rubl qarz bo‘lib qoldim, boltamni garovga qo‘ydim, oldimda hech vaqoim yo‘q, lekin bari to‘ppa—to‘g‘ri!"





