— Ha, rost. Singlim meni kassirimga turmushga chiqdi.
— Nega axir?! Sen kassir yigitni "qo‘li egri" deb yoqtirmas eding-ku?
— Tinchlan! Endi u ishxonadan o‘g‘rilagan hamma pullar singlimni qo‘liga kelib tushadi.
— Bemor imi-jimida begona ayollarga qatnagan mahal xotini ham xuddi shunday imi-jimida karatega qatnaganini bilmagan ekan…
— Lapashang "bir ishni qanday bajarsam ekan?" deb o‘ylaverib o‘yiga yetolmaydi.
Ovsar esa o‘zi qilib qo‘ygan ishni "bu ishni kim qildi ekan?" deb o‘yiga yetolmaydi.
— Oylik oldingizmi adasi?
Eri kesatishli ohangda:
— Bugunmas! Charchadim! - dermish.
— Yur, shahar aylanamiz.
— Xo‘p, yur, -debdi-da, qo‘liga tayoq olibdi.
Birinchisi:
— Bu tayoqni nima qilasan, - desa.
— Yo‘lda arvoh chiqib qoladi. Men arvohdan qo‘rqaman. Tayoq bilan uramanda!
— Meni oq otda olib ketasizmi qora otdami? - desa,
Yigit:
— Menga farqi yo‘q! Xotinimni ko‘ndirsang, qo‘limda ham ko‘tarib olib ketaman, - dermish.
— Voy... Bu nima ahvol!? Yuzingga nima qildi?
— Yaxshi ko‘rgan qizimni deb urushib ketdim.
— Kim bilan? Qizning boshqa sevgan yigiti bor ekanmi?
— Yo‘g‘-ye. Xotinim bilan...!
— Anavi daraxtni ko‘rayapsanmi?
— Ha.
— Undagi qushnichi?
— Ha.
— Qushning oyog‘idagi chumolinichi?
— Yo‘q ko‘rmayapman.
— Men shularning hech qaysini ko‘rmayapman, - dermish.
Yigit afandiga bor gapni aytib, nima qilishga boshi qotib tursa, afandi kimningdir telefon raqamini terib:
— Allo, bu Sog‘liqni saqlash vazirligimi? Do‘stimning sog‘lig‘ini saqlab bering, - degan ekan.





