— Sizlarga bir kun muhlat. Agar ertaga gapiradigan qushni topib kelmasanglar, hammangizni jazolayman!
Xizmatkorlari nima qilishini bilmay, tuni bilan chora izlashibdi. O‘ylab-o‘ylab, afandiga murojat qilishibdi. Afandi:
— Aslo qayg‘urmanglar. Menda chora bor, - debdi.
Ertasi kuniga shoh saroyiga katta qora qarg‘a bilan afandi kirib kelibdi. Buni ko‘rgan xizmatkorlar jonlaridan umidini uzib turishsa, shoh qarg‘aga qarab:
— Manavi odam karmi? - deb xizmatkorlaridan birini ko‘rsatibdi. Shunda qarg‘a "Karrr" desa, podshoh quvonib:
— Ana bo‘larkan-ku! - dermish.
— Ering uxladimi?
Xotini:
— Shunaqaga o‘xshaydi?!
Shkaf ichidan:
— Unday bo‘lsa, men ketdim!
Shu payt eri sakrab o‘rnidan turib:
— Hali seni kredit pulingni to‘lab bo‘lmadim. Qayoqqa ketasan???
— Maktabimiz uchun nima qilib bera olasiz?
Ota:
— Portalga yozib bera olaman!
Shundan keyin bu otani o‘g‘li maktabni bitirib ketguncha umuman majlislarga chaqirib bezovta qilishmabdi...!
— Men tobora eshitish qobiliyatimni yo‘qotayapman, so‘nggi paytda hatto o‘z yo‘talimni ham eshita olmayapman.
Shifokor unga dorilar ro‘yxatini yozib uzatdi va dedi:
— Mana shu dorilarni kuniga uch mahal iching...
— Keyin yaxshi eshitadigan bo‘lamanmi?
— Yo‘q, qattiqroq yo‘talasiz.
1. Boshliq hamisha haq.
2. Boshliq kech qolmaydi, ish yuzasidan ushlanib qoladi.
3. Boshliq xodimalarga tegajoqlik qilmaydi, ularga e’tibor qaratadi.
4. Boshliqni xonasiga o‘zingni g‘oyalaring bilan kirib, boshliqni g‘oyalari bilan chiqishing kerak.
— Sevgan qizingiz bormi?
— Yo‘q.
— Unday bo‘lsa, biron yerda uchrashib, tanishib olsak bo‘lar ekan.
— Afsuski, buning iloji yo‘q...
— Sabab?
— Xotinim ruxsat bermaydi.
— Bugun nima ovqat qilay? - desa, bo‘linma komandiri:
— Osh qil! - debdi.
— Necha kilo qilay? - so‘rabdi oshpaz:
— 10 kg necha kishiga yetadi? - debdi yana komandir.
— 90-100 kishiga yetadi, - desa,
— Bo‘lmasa jangdan keyin qilasan, - dermish.
— Sen o‘zing, aeroportni yonida yashaysan, haligacha uchishni o‘rganib olmading-ku...?!





