— Bizga oltin kerak!
Uy egasi:
— Qancha kerak?
O‘g‘rilar:
— 100 kilo!
Uy egasi:
— 106 kilolisi bo‘ladimi?
— Ha bo‘ladi! Olib chiq!
Xotinini chaqirib:
— Oltinoy, chiq! Senga kelishibdi.
— Xo‘sh, menga o‘xshab gapira olasanmi?, - deb so‘rasa, to‘tiqush haligi odamga qarab:
— Men-ku gapirishni bilaman. O‘zing-chi, uchishni bilasanmi?, - dermish.
— Agar oyingni yubkasidan ushlab yursang, uni yo‘qotib qo‘ymasding, - desa, bola xo‘rsinib:
— Ushlamoqchi edim, qo‘lim yetmadi, - dermish.
— Qayerda ishlar eding?
— Hech qayerda. Bekorchi edim.
— Hech vaqo!
— Huddi kechagidek-mi?
— Ha, kecha ikki kunligini pishirib qo‘ygandim.
Xotin:
— U bilan boshqa yashay olmayman! Erim uyda qo‘y boqyapti. Nafas olib bo‘lmaydi...
Sudya:
— Derazalarni ochib shamollatib tursa bo‘ladi-ku...?! Shunga ajrashish shartmi?
Xotin:
— Nimalar deyapsiz janob sudya!? Axir meni ilonlarim o‘rmalab tashqariga chiqib ketishadi-ku...
— Qani ayt-chi, quloqlar senga nima uchun kerak? – deb so‘rabdi.
O‘quvchi:
— Ko‘rish uchun, – debdi.
O‘qituvchi:
— Axir, ko‘rish uchun ko‘zlaring bor-ku? – desa,
o‘quvchi:
— Ha, lekin quloqlarim bo‘lmasa, qalpog‘im yuzimni berkitib qo‘yadi-da...- dermish.
Huddi Beeline dek...!





