— To‘ydan keyin, men sizga haligacha hech kim mendan bo‘sa olmagan joyni ko‘rsataman.
Kuyov:
— Qayerda ekan u joy?
Kelin:
— Bu Gavai orollarida!
— Nega bu kelin hech narsa yemaydi-yam, ichmaydi-yam?
O‘tirganlardan biri:
— Chunki u pul qo‘shmadi-da!
— Uzukka pulim yo‘q!
— Unday bo‘lsa, ko‘ylak obering.
— Ko‘ylakka ham yo‘q pul...
— Og‘zimni yopish uchun hech bo‘lmasa saqich olib berarsiz?!
— Namuncha xursandsiz?
— Sen rad javobini beribsan.
— Xotiningiz telefonda iltimos qilyapti.
— Iltimos qilyapti? Unda bu mening xotinim emas!
— Unday bo‘lsa borma.
— Bormasam bo‘lmaydi-da, kuyov o‘zimman!
— Yo‘q. Lekin prokuror aytib bergan usullarni ham ko‘rib chiqish kerak, albatta.
— Bu uyni kim qurganini bilmaysanmi?, - desa,
— Ya neznayu, - debdi yigit.
Afandi esa bu "Ya neznayu" deganlari ustani ismi deb o‘ylabdi. Uni qidirib ketayotsa, oldidan yana bitta chiroyli uy chiqibdi. Bu uy oldingisidan ham chiroyli ekan. Bu uyni qurgan ustaga uyimni qurdiraman, degan hayolda tursa, oldidan rus ayol chiqibdi.
— Bu uyni kim qurganini bilmaysizmi?, - debdi afandi.
Ayol esa:
— Ya neznayu, - deb javob qaytaribdi.
— "Ya neznayu" degani o‘ylaganimdanam zo‘r ekan. Bu ustaning uyini albatta topaman, - deb ketaveribdi.
Bir payt oldidan qabr chiqibdi. Qabrning yonginasidan o‘tib ketayotgan rus choldan:
— Bu kimning qabri?, - so‘rabdi afandi.
Chol esa:
— Ya neznayu, - debdi.
Afandi cholning javobini eshitib:
— Kech qolibman-da, - degan ekan.
— Hammangizni hozir ishga olib ketishadi, hov anavi yerga borib turinglar, mashina kelsa ketasizlar, - deb aldabdi.
Bir pasta mardikor bozor bo‘shab qolgan ekan, zum o‘tmay afandini bir odam kelib ishlashga olib ketgan ekan.





