— Kim faqatgina "4" va "5" baholarga o‘qisa jannatga, kimda-kim "3" va "2" baholarga o‘qisa do‘zzaga tushadi, - debdi o‘quvchilariga.
Shu payt orqa qatorda o‘tirgan bir o‘quvchi:
— Tirik qolishni ehtimoliyam bormi?, - debdi o‘rnidan turib.
— Nega qishloqqa bormaysan?, - debdi tanishi.
— Chunki menga ham laqab qo‘yishadi, - debdi dehqon.
Shunda hamqishlog‘i:
— Seni laqabing allaqachon "quyon" bo‘pketgan, - dermish.
—Uchgacha sanab birgalikda sakraymiz, - debdi yigit.
— Xo‘p, shunday qilamiz, - debdi qiz ham.
Yigit bir, ikki, uch degan ekan qiz pastga sakrabdi, yigit esa sakramasdan tepada qolibdi. Yigit bir payt qarab tursa, pastga tushib borayotgan qizning katta parashyuti ochilgan ekan...
— Bo‘sh vaqtingni doim kompyuter oldida o‘tkazasan. Seni yoshingda men hovlida futbol o‘ynar edim.
— Dada, sizni hovlingiz mashinalar bilan band bo‘lmagan-da!
— Qarachi, yon tomonda mashina yo‘qmi, - debdi yonidagi sherigiga.
— Yo‘q, haydayvering, - debdi.
Bir payt avtomobilga "qars" etib mototsikl urilibdi.
Haydovchi:
— Axir senga qara degandimku!
— Siz mashina yo‘qmi degandingiz...
— Ha albatta. 20000 to‘lashingiz kerak.
— Bepul vrachga kirmoqchiman!
— Marhamat, ikki oy navbatingizni kutasiz.
— Ikki oy kutolmayman. Kelishaylik...
— Mayli kelishamiz, 20000 bo‘ladi.
— Voy-bo‘y, qundaligingni «ikki»lar bosib ketibdi-ku!
— Da-da!
— Gapirma! Senday paytimda «uch» olsam ham uyalardim. Sen bo‘lsang...
— Da-da, dada deyapman!
— Xo‘sh, nima demoqchisan o‘zi?
— Axir bu sizning o‘quvchilik paytingizdagi kundaligingiz-ku. Kecha eski kitoblaringiz orasidan topib oluvdim.
— Eringiz uydami?
— Ha, uyda. Nima edi?
— Undan o‘n ming so‘m qarz so‘ramoqchiydim.
— Qiziqsiz-a! Erimning o‘n ming so‘mi bo‘lsa, hayotda uyda o‘tirmasdi.
— Pulim yo‘q.
— Aroqqa topilibdi-ku!
— Do‘stim quyib berdi.
— Yo‘lga bermadimi?
— Berdi, mana! - mast shunday deb qo‘ynidan bitta aroq chiqarib ko‘rsatdi.





