— Oppoqqiz, bu yerdan nechanchi nomerli tramvaylar o‘tadi?
— Birinchi va to‘rtinchi tramvaylar. Yigit yaqinroq kelib:
— Yana qaysi nomerlar o‘tadi, jonidan, - degan edi
Qiz:
— Boshqa nomerlar ham o‘tadi-yu, ammo sizning nomeringiz o‘tmaydi, - deb javob berdi qiz.
Yigit:
— Yaxshi qiz, sizga qanaqa yigitlar yoqadi?
— Menga harbiy yigitlar yoqadi ular qo‘rqmas bo‘ladi. Yanachi-yana hind yigitlari yoqadi, ular judda ehtirosli bo‘lishadi.
— Yanachi?
— Koreys yigitlari yoqadi ular mohir qilichboz bo‘lishadi.
— Unda tanishib qo‘yaylik, oddiy leytenant Amitabx Jumong.
— Qizim, sen bu yerda emas, qo‘shni hovlida yashaysan.
— Ha, bu tez yordam.
— Xotinim napitka deb o‘ylab baklashkadagi benzinni ichib yuboribdi, hozir ichi qizib hovlida yugurib yuribdi.
— Xavotir olmang 10 kmdan keyin benzin tugasa o‘zi to‘xtaydi.
— Vay!, - debdi.
— Nima bo‘ldi, - deb so‘rashsa
— Boshimni yuvish esimdan chiqibdi, - debdi.
— Yur tanishmimizami?
— Do‘stim birpast kutib tur, oldin stolga pulini to‘lashsin.
— Do‘stim o‘lib qoldi! Nima qilay?
Narigi tarafda operator javob qilibdi:
— O‘zingizni bosing, sizga yordam beramiz, ammo avval ayting-chi, do‘stingiz rostdan ham o‘lib qoldimi?
Bir necha soniya jimlikdan so‘ng miltiqning gumburlagan ovozi eshitilibdi. So‘ng ovchi operatorga debdi:
— O‘lganligi aniq, xo‘sh, endi nima qilay?
— Ha, o‘g‘lim xayol surib qobsan, birortasidan ko‘nling bormi?
— Yo‘g‘e, dada.
— Uyalmay aytaver.
— Ada bittasi nima bo‘ladi.
— Yoshingiz nechada?
— Sakson yettida.
— Shu yoshingizda pardoz qilib yurganingizga o‘laymi?!
— Ha, endi... O‘zingiz necha yoshdasiz?
— To‘qson uchda, aylanay.
— Uyga qaytib ovora bo‘lib yurganingizga o‘laymi?





