— Juda yaxshi.
— Rostanmi?
— Rostan! Yomonlasang, darrov bo‘shaysan.
Ikkita eshak uchrashib qolibdi.
— Ishlaring yaxshimi?
— Yaxshi. O‘zingniki-chi?
— Xo‘jayinim o‘g‘lini har kuni so‘kadi. Xotinini va meni aralashtirmasdan so‘ksa bo‘ladi-ku!
— Hozir ham baxtli bo‘lardim, - debdi eri.
— Maoshimni oshirishni so‘rasam, rosa kuldi-ku!
— Meni o‘psang, go‘zal malikaga aylanaman...
Buni ko‘rgan yigit qurbaqani olib cho‘ntagiga solayotganmish:
— Nima qilyapsan? Men go‘zal malikaman, - desa, yigit:
— Go‘zal malikalar tiqilib yotibdi. Gapiradigan qurbaqa hali birorta blogerda yo‘q. Sen menga shundayligincha kerakliroqsan! - degan ekan.
— Sen o‘zi bu yerga qandan qilib kelib qolgansan?
— Aksirganim uchun kelib qoldim.
— Seni koronavirus bo‘lgan deb o‘ylashdimi?
— Yo‘q. O‘g‘rilikka tushganimda aksirib, qorovulni o‘yg‘otib yuborganman.
— Nega buncha aniq gapiryapsan?
— Toza havoda miya yaxshi ishlaydi deyishadi-ku!
Nima uchundir barcha boshliqlar va nazoratchilar zaharlanibdilar.
Muhtojlardan birortasi ham zaharlanmabdi.
— Soat nechi bo‘ldi?! Shu paytgacha qayerlarda yuribsiz? - deb qo‘liga soatni ovolib javray ketibdi.
Eri xotirjam ovoz bilan:
— Ko‘p valdirama! Aks holda keyingi safar ko‘lingga kalendar olib gapirasan! - dermish.
— Oyi, nega bizni oyoqlarimiz katta va xunuk? Otni oyog‘ini qarang. Shunaqa bo‘lsa bo‘lmaydimi?
— Eh bolam, biz cho‘lda, qumni ustida yuramiz. Shuning uchun oyoqlarimiz shunaqa.
— Oyi, nega bizni belimizda o‘rkach bor. Tekis, chiroyli bo‘lsa bo‘lmasmidi?!
— O‘g‘lim, biz cho‘l hayvonimiz. O‘rkachimizni ichida suv va yog‘ saqlaymiz.
— Oyi, nega bizni lablarimiz bunaqa katta va qo‘pol?
— Chunki cho‘ldagi tikonlarni yeyishga mo‘ljallangan.
— Oyi, axir biz tug‘ilgandan beri zooparkda yashaymiz-ku!





