Эртаси куни 3 та ҳамкасбим "Мендан ковид юқтириб олганини" айтиб ишга келишмади.
Лекин ишламаса, дарров сезилади.
— Қалайшан?
Қиз:
— Нега ш? с эмас?
Йигит:
— Оғзимда ношим бор!
— Вой, хунуклигини қара! Бўлмайди! Қайтадан тушамиз!
Иккинчиси:
— Сен яхши тушгансан! Мени қарасанг-чи... – деса, дугонаси:
— Мен шундоқ ҳам сен ҳақингда гапиряпман, - дермиш.
— Сизга нима дейишни ҳам билмай қолдим, - деса, эри:
— Ҳайрият-ей, сени-ям гапинг тугар экан-а, - дермиш.
— Айт-чи, сени чўнтагингда минг сўм бор. Дадангдан яна минг сўм сўрадинг. Неча пулинг бўлади?
— Минг сўм бўлади устоз.
— Сен математикани ёмон билар экансан.
— Сиз мени дадамни ёмон билар экансиз.
— Мана бу тақинчоқ неча пул?
— 20 та бўса дебди, - йигит ҳазиллашгиси келиб.
Шунда қиз:
— Мен шунисини оламан. Ҳаққини бувим тўлаб юборадилар, - дермиш.
— Азизам мени қуёшим бўлишни истайсанми?
— Ҳа албатта!
— Унда мендан 150 миллион километр узоқда юр!
“Россияда ёш болалар ҳам русчани зўр билишар экан!".





