— Нега бўшадинг?
— Ўзимни ишсизликда синаб кўрмоқчиман.
— Соғлиқларингиз яхшими?
— Жуда яхши. Менда вирус йўқ!
— Молиявий аҳволингиз-чи?
— Унданам яхши. Менда пул аниқ йўқ!
— Нега никоҳ узугингни бошқа бармоғингга тақиб олдинг?
— Чунки бошқа инсонга турмушга чиққанимни тушуниб олдим.
— Овқат қилишни билмайсиз! Ўғлим бечора бемаза овқатларни еб, умри ўтяпти! Сиздек хотин билан яшаб юрибди болам... Мен сизни ёшингизда...биласизми?!
Келин:
— Биламан ойижон. Ҳудди мени ёшимда сиз адажонни қирқини ўтказган эдингиз.
— Уйга нимада кетамиз?
— Нимада кетмоқчисиз?
— Анави сўз нима эди? Малибуми, Молибуми?
— Метро денг, тўғри бўлади!
Шерали Жураевни ''Биринчи муҳаббатим'' қўшиғи янграй бошлабди. Эр гоҳ рулга муштлар, гоҳ "уф-ф" деб бош чайқатар экан.
Буни кўрган хотини жанжал бошлабди:
— Ҳа, қариган чоғингизда...?! Биринчи муҳаббатингиз ёдингизга тушиб қолдими!? Уятсиз, беандиша, шарманда...
Эр бўлса яна бош чайқатиб:
— Эҳ хотин, нималар деяпсан!? Чап тарафдаги калонкадан "чарс-чарс" деган товуш чиқяпти. Янгисини олиш керак энди..., - дермиш.
У одам прапоршик экан. Ҳалиги қўзиқорин терган кишилар уни олдига келиб:
— Кечирасиз, биз адашиб қолдик. Қишлоққа етиб олишимиз учун тўғри юриб кетяпмизми? - деб сўрашса, прапоршик жаҳли чиқиб:
— Қанақасига тўғри бўлсин?! Оёғингизни нотўғри ташлаяпсиз, тиззаларни эмас, оёқнинг кафтларини ерга зарб билан ташлаб юришингиз керак. Умуман иккалангиз ҳам баравар қадам ташлашингиз керак.





