Кичик ўғлини қўлига чўп бериб синдир, деди.
Кичик ўғил чўпни синдирди.
Отахон ўртанча ўғлига синган икки бўлак чўпни бериб:
— Синдир, деди.
Ўртанча ўғил чўпни синдирди.
Навбат Катта ўғилга келди.
Катта ўғил қийналмай чўпларни синдирди.
Отахонни бошидан тутуни чиқиб бақирди. 1000 йиллик ривоятни белига тепдинг аҳмоқ ўғил.
— Бу ўқланиб турган экан, отилиб кетмасин.
— Ҳечқиси йўқ, отилса қайтиб ўқлаб оламан.
— Ҳа, тез ёрдам.
— Ўғлим ёзиб турган ручкамни ютиб юборди, тез келинг.
— Хўп.
— Ҳа мен унгача нима килай?
— Биз боргунча қаламда ёзиб туринг.
Ҳукм ижро қилинди. Эзилган деҳқон ҳанги эшакдан қутулиш учун уни бозорга олиб кириб, Афандини кўрди-да, бошига тушган ҳодисани сўзлади.
— Қўй, бунга ҳафа бўлиб эшагингни сотма, - деди Афанди, - ҳамма эшак ҳам эшакни кўрганда ҳанграйди!
— Бошлиқ котибага қайчи шунчалик шартми, қайчини нима аҳамияти бор?
— Роса аҳамияти борда, мана эски котибам шу қайчиси йўқлиги учун ишдан бўшаб кетди.
— Қандай қилиб?
— Бир куни шимимни тугмаси узилиб кетган экан. Котибадан тикиб беришини илтимос қилдим, тикиб бўлиб ипни узмоқчи бўлиб излади қайчи топаолмади, кейин тишлаб ипни узаётган пайти хотиним келиб қолгандида.
— Вилоят ДАН бошлиғи менинг қайнотам бўлади, - дебди.
— Ёлғон! Бўлиши мумкин эмас!
— Нега ёлғон деб ўйлайсиз?
— Унақада божа бўлишимиз керак эди-да.
— Йўқ, нима эди?
— 5000 сўм беринг...
— Ухлаяпман ўғлим, ухлаяпман..!
— Машҳур кино юлдузи бўлсам, бутун дунё мен ҳақимда гапирса, дейман.
— Сен ҳақингда бутун маҳалла гапираётгани камлик қиляптими?
— Ойи-ойи адам қаёдала?
— Даданг Америкада дипломат бўлиб ишлийди.





