— Эрталаб 6:00 да уйғонгандим. Кейин кўзим сал илинибди-да...
— Сиз ўтган ҳафта дўстларингиз билан чойхонага борганмидингиз?
— Ҳа, албатта хотин!
— Бугун чойхоначи Гуля телефон қилиб, сизни сўради!!!
— Қайнонамдан ажралиб қолдим дўстим, қайнонамдан!
— Тушунарли, унда нимага тобутни қийшиқ кўтариб кетаяпсизлар?
— Тобутни тўғри кўтарсак, ҳуррак отиб юбораяпти-да!
— Мени гўзал маликам қани? - деса, хотини югуриб чиқиб:
— Шу ердаман адаси, - дебди.
— Сен ёвуз жодугарсан-ку. Мен қизимни чақиряпман, - дермиш эри.
Чунки у аёл оломон ичида эрини йўқотиб қўйган эди-да...
— Дўстим, бу хотинингни қулоғидаги зиракни қаердан олдинг. Умрим бино бўлиб, бунақасини кўрмаганман.
— Э-э, у зирак эмас. Туғилган кунига совға олай десам, ҳали ойликкача анча бор экан. Кастюмимни тугмасини узиб олиб, қулоғига қадаб қўйганман...
— Алло, бу фолбинми? Чоршанба кунига ёзиб қўя оласизми? Қабулингизга бормоқчи эдим.
— Буни иложи йўқ, - дебди фолбин.
— Нима учун?
— Чунки сиз сешанба куни оёғингизни синдириб оласиз!
— Ада, сиз неча йилдан бери даъво топа олмаган касалликка даъво топдим. Беморларни даъволадим, - деса, отаси энсаси қотиб:
— Тентак, шу касаллик ортидан неча йилдан бери сизларни боқиб келаётгандим-ку...! - дермиш.





