— Ivanov?!
— Men!
— Petrov?!
— Men!
— Sidorov?!
— Men!
— Uch ming o‘ttiz?!
— ...
— Uch ming o‘ttiz?!
— E, necha marotaba aytish kerak, Zozo mening familiyam, Zozo!
— Siz butunlay boshqa odamga aylanishingiz kerak! Urinib ko‘ring!
— Yo‘q o‘rtoq sudya, mumkin emas.
— Nega axir?
— Yaqinda hujjatlarimni qalbakilashtirganim uchun o‘tirib chiqdim...
— Mendan fotomodel chiqadimi? -deb so‘rabdi.
— Yo‘q, sizdan faqat fotorobot chiqishi mumkin.
— Esimda. Mana, qara yon daftarimga katta-katta harflar bilan yozib qo‘yibman.
— Ko‘rdim.
— Agar shunaqa eslataverib jig‘imga tegaversang, umuman o‘chirib tashlayman.
— Esingdami, Kolya, birinchi jahon urushi yillarida okoplarda ayollar haqida o‘ylamasligimiz uchun bizga tabletkalar berishgan edi?
— Esimda, albatta, pushti tabletkalar berishgan. Tinchlikmi, nega eslab qolding?
— Shunchaki o‘zim... Nazarimda o‘sha tabletkalar endi ta’sir qilyapti shekilli...
Mast odam baliqqa qarab debdi:
— Menga shunaqa shisha bergin-ki, ichida pivosi bo‘lsin. Qancha ichsam ham tugamasin.
Oltin baliq darrov tilagini bajarib, aytgan shishasini qo‘liga beribdi. Piyonista ichib ko‘ribdi. Yana ichibdi. Pivo hech tugamasmish.
— Zo‘r shisha ekan. Hoy tilla baliq, shu shishadan yana bitta ber, - dermish.
— To‘ying qachon?
Ikkinchisi:
— Bilmadim. Yigitim avval meni qarindoshlari bilan tanishtiradi, keyin to‘yimiz bo‘ladi.
— Xo‘sh, qarindoshlarnikiga bordingizmi?
— Ha, eng uzoq qarindoshlari bilan tanishtirishdan boshladi. Kecha hayvonot bog‘ini aylanib chiqdik.
— Nega hamma ovqatlar aroq hidi kelyapti?
Ofitsiant bir qadam orqaga surilib:
— Endi-chi? Kelmayaptimi? - dermish.
— Allo, kim bu?
— Do‘stim Alisher uydami?
— Ha, u uyda!
— Telefonni unga bera olasizmi?
— Yo‘q!
— Nega axir? Uyda dedingiz-ku?!
— Lekin men ko‘chadaman-da!
— Kapitan bo‘lishni istaysanmi?
— Ha, albatta!
— Shu daqiqadan boshlab shu kemani kapitanisan. Kema cho‘kyapti. Qoidaga ko‘ra sen kemani oxirgi bo‘lib tark etishing kerak.





