— Juda-yam sifatli matodan tikilgan! Turkiyadan olib kelingan. Katta yigit bo‘lguncha kiyadi, ...
Ayol ko‘ylakni xarid qilib, yonida turgan kichkina o‘g‘ilchasiga kiydiradi-yu, ko‘chaga chiqgan zahoti yomg‘ir yog‘ib, bolakayni ustidagi ko‘ylak shalabbo bo‘ladi. Qarasa, yangi ko‘ylakni yengi qisqarib, o‘zi torayib, rangi oqarib ketadi. Ayol shu zahoti jahl bilan do‘konga qaytib borsa, ro‘parasidan chiqgan sotuvchi:
— Voy-vu, kap-katta yigit bo‘lib ketibsan-ku...- dermish.
— Juda to‘g‘ri eshitgan ekansiz! Qani haydovchilik guvohnomangizni bering, jarima rasmiylashtirishim kerak!
— Hozir hammasi yaxshi! Hamma sharoitlar sizlar uchun albatta! Hamma joylarga borib ko‘rib kelishingiz mumkin, albatta agar bizdan ortsa, - dermish...
— Sho‘r ekan, - debdi.
Shunda onasi:
— Voy o‘g‘lim, gapirdingmi?! Yana bir qaytar...
— Sho‘r ekan ovqatingiz!
Ota-ona o‘zida yo‘q xursand...
— Sen bola gapirarkansan, nega bizni shuncha yil qiynading? Nimaga shu paytgacha indamading, - deyishsa, bola:
— Shu paytgacha ovqatingizni tuzi yaxshi edi-da, - dermish.
— Necha pul? - deb so‘rasa, soqov sotuvchi imo-ishora qilibdi.
— Suv necha pul? - deb yana so‘rabdi.
Sotuvchi yana imo-ishora qilgan ekan haligi odam to‘lmasdan ketayotsa, suv sotuvchi baqirib:
— Aka suvni pulini berib ketmaysizmi?! - der emish.
— Demak ular "Yevroosiyo" emas, balki "Osiopa"dir!"
— Bundan keyin aroq ichmaslikka so‘z berasizmi? – debdi.
Eri bo‘lsa xotinini yonida shirakayf turib, hayol suryapti:
“15 yildan beri shu xotinim bilan yashayman. Haliyam mendan umidi katta...”
Faqat kichkina uy va maosh uchun emas...!
— Sizlarda-chi?
— Bizlarda buning uchun qamashlari mumkin.
— Qayerda ishlaysiz?
— GAIda...





