— Do‘stim, bu xotiningni qulog‘idagi zirakni qayerdan olding. Umrim bino bo‘lib, bunaqasini ko‘rmaganman.
— E-e, u zirak emas. Tug‘ilgan kuniga sovg‘a olay desam, hali oylikkacha ancha bor ekan. Kastyumimni tugmasini uzib olib, qulog‘iga qadab qo‘yganman...
— Allo, bu folbinmi? Chorshanba kuniga yozib qo‘ya olasizmi? Qabulingizga bormoqchi edim.
— Buni iloji yo‘q, - debdi folbin.
— Nima uchun?
— Chunki siz seshanba kuni oyog‘ingizni sindirib olasiz!
— Ada, siz necha yildan beri da’vo topa olmagan kasallikka da’vo topdim. Bemorlarni da’voladim, - desa, otasi ensasi qotib:
— Tentak, shu kasallik ortidan necha yildan beri sizlarni boqib kelayotgandim-ku...! - dermish.
— Qanaqasiga?
— Shunaqa deb yozib chiqyapti. Printerni kompyuterimni oldiga olib kelib qo‘ysam ham ko‘rmayapti.
— Qo‘ling bilan ko‘rsatib ko‘r-chi...!
— Adasi, bilasizmi, men ertaklar mamlakatidan kelganman...
Eri ensa qotirib:
— Qanaqa mamlakatdan?
Xotini:
— Go‘zal va mehribon malikalar yashaydigan mamlakatdan!
Er:
— Ha, hayda
Dehqonlarga - yer maydonlari,
Xizmatchilarga - fabrika, zavodlar,
Turmushga chiqmaganlarga - sovchilar,
Ishsizlarga - kira uchun Matiz,
Norozilarga - bir shapaloqdan!!! Bor sovg‘am shu...
— Menam haydab ko‘ray, - desa, fil:
— Yo‘q, o‘zi balonlari bo‘shab qolgan, - degan ekan.





