— Zumrasha o‘g‘ling yana oyoq kiyimimni rasvo qilibdi. Tuvakka o‘tirishni o‘rgangan eding-ku...?
Xotini:
— Tufligingizdan badbo‘y hid kelayotgan edi. Adashib ketibdi-da...
— Men esa seni ehson oshingga albatta boraman!
— Do‘stim bilasanmi, kecha shunaqa “ketvorgan” negr qiz bilan tanishdim... Qaddi-qomati kelishgan, sochlari jingalak, o‘zi shirinso‘z, ...
— Xo‘sh keyin nima bo‘ldi?
— Keyin biz tungi klubga bordik. Klub ichkarisi juda-yam qorong‘i ekan jin ursin!
— Nima bo‘ldi?
— Qorong‘ida uni yo‘qotib qo‘ydim.
— Birov senga olma bersa nima unga deysan?
— Olma yuvilganmi deyman, ustoz, - javob beribdi bola.
— Men yog‘larga qarshi kurash boshladim!
Dugonasi unga qarab turib:
— Juda ko‘plarini asir olishga ham ulguribsan.
— Tashvishlanma, sen soppa-sog‘san!
— Men huddi odamga o‘xshab ketadigan kompyuter yaratdim.
— Ho‘sh, nimasi odamga o‘xsharkan?
— O‘zi xato qilib qo‘yib, boshqa kompyuterga to‘nkab turaveradi.
Er:
— Seni nuqul pul havotirga soladi!
Xotin:
— Pul havotirga solmaydi, tinchlantiradi!
Bir gal yana shunaqa qilgan ekan, sotuvchi yerdagi hamma tangalarni yig‘ib:
— Qaytimi menga ham kerak emas, - deb uzoqroqqa sochib yuboribdi.
Haligi odam tangalar yotgan joyga borib, bir dona tangani cho‘ntagidan olib, yerga tashlabdi-da:
— Unda yana bitta pivo quy!, - dermish.





